متن غمگین و سوزناک شهادت امام جواد (ع) جوانترین امام 1405

جوان بود، اما پیرِ رنج‌های دوران. امام جواد (ع) در خانه خودش هم غریب بود؛ آنقدر غریب که همسرش قاتلش شد.

چه زود خزان به باغ جوانی‌ات زد یا جوادالائمه. بیست و پنج بهار بیشتر ندیدی و پرپر شدی.

امشب فرشتگان بال‌های خود را سایبان پیکری می‌کنند که بر بام خانه زیر آفتاب سوزان مانده است. بمیرم برای غربتت آقا.

تشنگی رسم خانوادگی شماست؟ جگرت از زهر می‌سوخت و آب را از تو دریغ کردند، درست مثل جدت حسین.

آه از آن لحظه‌ای که درهای حجره را بستند و صدای هلهله کنیزان نگذاشت صدای ناله‌هایت به گوش کسی برسد.

بغداد امشب شرمنده است؛ شرمنده جوانی که گره‌گشای عالم بود اما در خانه خود گره از کارش باز نشد.

زهر با بدن نحیف و جوان تو چه کرد؟ ای نهمین خورشید، غروبت چقدر زود هنگام بود.

شهادتت قصه‌ی تلخِ خیانت بود؛ خیانتِ محرم‌ترین فرد زندگی. چقدر دلت شکست قبل از اینکه جسمت مسموم شود.

سلام بر امامی که در کودکی به امامت رسید و در جوانی به شهادت. عمر کوتاهت پر از برکت و رنج بود.

امشب کاظمین سیاهپوش است و دجله از شرمِ لب‌های تشنه تو، آرام جریان دارد. شهادت مظلومانه تقیِ دوران تسلیت باد.

جوانترین امام شیعه، فدای لب تشنه‌ات.

شهادت امام جواد (ع)، تکرار غربت مجتبی (ع) و عطش حسین (ع) است.

خانه امن‌ترین جاست، مگر اینکه همسرت دشمنت باشد. امان از غربت جوادالائمه.

یا باب الحوائج، جوانمرگِ آل عبا، دستمان را بگیر.

آجرک الله یا بقیة الله، جد جوانتان را کشتند.

دلم هوای کاظمین کرده، جایی که دو خورشید در کنار هم آرمیده‌اند. امشب یکی از آن دو خورشید، خون می‌گریزد.

می‌گویند کبوترها آمدند و روی بدنت سایه انداختند تا آفتاب اذیتت نکند؛ کاش کربلا هم کبوتر داشت...

چقدر سخت است مرد باشی و در خانه خودت امنیت نداشته باشی. سلام بر آقای غریبم جوادالائمه.

ای جواد اهل بیت، تو رفتی و جود و بخشش عزادار شد.

دردِ پهلو، دردِ عطش، دردِ غربت... همه میراث اجدادت در تو جمع شد.