برگزاری یادواره شهدای مدافع حرم در روز وفات حضرت زینب (س)، انتخابی هوشمندانه و معنادار است. این تقارن زمانی به مخاطب یادآوری می کند که علت شهادت این عزیزان، دفاع از حرم همین بانو بوده است. این مراسم فرصتی است تا ضمن عزاداری برای عقیله بنی هاشم، کارنامه عملی پیروان او در قرن حاضر (مدافعان حرم) بازخوانی شود و الگوسازی برای نسل جوان صورت گیرد.
در یادواره های ۱۵ رجب، دکور و فضاسازی باید تلفیقی از «عزا» و «حماسه» باشد. استفاده از پرچم های سیاه و قرمز، کتیبه های «یا زینب»، تصاویر حرم دمشق و عکس شهدا در کنار هم، این پیام را منتقل می کند که راه کربلا همچنان باز است. پخش کلیپ هایی از وصیت نامه شهدا که در آن به حضرت زینب قسم یاد کرده اند، تأثیر عاطفی عمیقی دارد.
دعوت از همرزمان شهدا برای روایتگری، بخش اصلی یادواره است. خاطراتی که از شب های عملیات در سوریه، توسل رزمندگان به حضرت زینب (س) و نحوه شهادت آنها بیان می شود، روضه های زنده ای هستند که قلب حضار را منقلب می کند. روایتگر باید پیوند بین مصائب حضرت زینب در سال ۶۱ هجری و مقاومت مدافعان در سال های اخیر را ترسیم کند.
در این مراسم، تجلیل از مادران و همسران شهدا نباید فقط یک تشریفات اداری باشد. بلکه باید به عنوان تجلیل از «زینب های زمان» انجام شود. اهدای چادر، تربت کربلا یا تابلو فرش حرم حضرت زینب به خانواده ها، هدایایی متناسب با روحیه این روز هستند.
حضرت زینب (س) الگوی بصیرت و دشمن شناسی بود. یادواره شهدا در وفات ایشان، باید تریبونی برای جهاد تبیین باشد. سخنران باید خطرات تکفیری ها، نقشه های استکبار برای منطقه و نقش جمهوری اسلامی در خنثی سازی این توطئه ها را با الهام از منطق حضرت زینب تبیین کند.
