روضه مسلم بن عقیل (سفیر امام حسین) - نامگذاری شب اول 1405

شب اول محرم، شب غریبی مسلم است. سفیری که در کوچه‌های کوفه تنها ماند و دری به رویش باز نشد.

مسلم بر بام دارالعماره ایستاده، نه برای جان خودش، بلکه نگران حسین است. زیر لب می‌گوید: میا کوفه، کوفه وفا ندارد.

غریب گیر آوردنت... اولین شهید راه کربلا، مسلم است که تشنگی‌اش قبل از حسین (ع) رقم خورد.

نامه‌ای که نوشتم را پاره کن حسین جان. اینجا همه شمشیرها را تیز کرده‌اند برای بریدن سرت.

سلام بر مسلم، که در شهر هزار رنگ کوفه، یکرنگ ماند و جانش را فدای امامش کرد.

شب اول، شب بی‌پناهی است. مسلم درِ خانه‌ی طوعه را می‌زند، اما حسین (ع) در کربلا خیمه می‌زند.

سرم فدای سرت یا حسین، فقط جان زینب را بردار و نیا. این مردم به مهمان‌کشی عادت دارند.

مسلم بن عقیل، پیشاهنگ نهضت عاشوراست. او که زودتر از همه سر داد تا راه ولایت‌مداری را نشان دهد.

غم مسلم، غم تنهایی امام است. وقتی نایب امام تنها بماند، امام هم در گودال تنها خواهد ماند.

از بالای بام کوفه به کربلا نگاه می‌کرد و می‌گفت: السلام علیک یا اباعبدالله، نیا آقا، نیا.

کوفه میا حسین جان، کوفه وفا ندارد / کوفی بی‌مروت، شرم و حیا ندارد.

سفیرت شده آواره، تو این شهر غم و درد / تمام کوفیان نامردند، فقط یک زن شده مرد.

نیا که نامه‌هاشون، همش دروغ و نیرنگ / نیا که دستاشون هست، پر از کلوخ و از سنگ.

مسلمت رو کشتند، با لب تشنه آقا / تنش رو می‌کشونند، تو کوچه‌ها واویلا.

شب اول محرم، دلم رفته به کوفه / می‌خونم روضه برای، غریبِ شهرِ کوفه.

غریب مادر حسین، میا به کوفه حسین.

از بام دارالعماره، دهم بر تو سلام / جانم فدایت اما، نیا ای با مرام.

سر مسلم فدای، سر اصغر و اکبر / نیا که می‌زنند تیر، به گلوی شش ماهه.

دستم شکسن آقا، نامه نوشتم بیای / حالا دارم می‌بینم، سرت می‌ره رو نی‌ها.

اولین قتیلم من، فداییِ راهم / فقط برای زینب، نگران و پر آهم.

شب اول محرم، به نام سفیر عشق، حضرت مسلم بن عقیل (ع) نامگذاری شده است. غریب کوفه، پیشوای شهدای کربلاست.

آغاز محرم با روضه مسلم شروع می‌شود تا بدانیم شرط حسینی بودن، تنها نگذاشتن نایب امام است.

یا مسلم بن عقیل! امشب دل‌هایمان را راهی کوفه می‌کنیم تا در غربتت شریک باشیم. شب اول محرم تسلیت.

درسی که مسلم به ما داد، درس ولایت‌مداری تا پای جان بود. شب مسلم، شب امتحان شیعه است.

محرم آمد و ماه عزا شد. شب اول، شب ناله برای غریبی است که گفت: میا کوفه...

سلام بر اولین شهید کاروان عشق. سلام بر لب‌های تشنه و بدن بی‌سر مسلم.

امشب روضه مسلم، روضه بی‌وفایی دنیاست. خدایا ما را از کوفیان قرار مده.

به یاد تنهایی مسلم در کوچه‌های کوفه، برای ظهور تنهای دوران، امام زمان (عج) دعا کنیم.

شب اول است، ارباب. به حق سفیرت مسلم، امضای نوکری ما را تایید کن.

مسلم یعنی تسلیم محض در برابر ولی. شب اول محرم، مشق تسلیم می‌کنیم.

مسلم، تنهایی مجسم است در شهری که ازدحام خیانت در آن موج می‌زند.

سفیر حسین (ع) بر بام تاریخ ایستاده و فریاد می‌زند: اعتماد به عهدشکنان، آغاز قربانگاه است.

کوچه‌های کوفه هنوز صدای قدم‌های خسته مردی را می‌شنوند که دنبال یک جرعه مردانگی می‌گشت.

شب اول محرم، شب غربت عقل در بازار مکاره دنیاست. مسلم، عقل سرخ عاشوراست.

مسلم بن عقیل، پیش‌درآمد سمفونی سرخ عاشوراست؛ اولین نت این قطعه‌ی خونین.