توصیف لحظات وداع آخر امام با اهل حرم 1405

امام برای وداع آخر به خیمه آمد. زینب (س) پیراهن کهنه را آورد تا برادر زیر لباس بپوشد که غارت نکنند.

وداع آخر است. امام تک تک زنان و کودکان را به صبر دعوت کرد. فرمود: آماده بلا باشید، اما شکایت نکنید.

سکینه (س) جلو آمد: پدرجان، آیا تسلیم مرگ شدی؟ امام فرمود: چگونه تسلیم نشود کسی که یار و یاوری ندارد؟

زینب (س) بی‌تابی می‌کرد. امام دست بر سینه خواهر گذاشت و آرامش الهی به قلبش سرازیر شد.

فرمود: خواهرم، بعد از من گریبان چاک مده و صورت مخراش. تو باید پیام‌رسان این خون باشی.

همه دورش حلقه زده بودند. یکی آب می‌خواست، یکی آغوش... اما امام باید می‌رفت.

امام سوار بر اسب شد، اما ذوالجناح حرکت نمی‌کرد. نگاه کرد دید دخترش سکینه پای اسب را گرفته... بابا پیاده شو.

از اسب فرود آمد، دختر را در آغوش گرفت و اشک ریخت: سیطول بعدی یا سکینة فاعلمی... (گریه تو بعد از من طولانی خواهد بود).

صدای «مهلاً مهلاً یا بن الزهرا»ی زینب (س) شنیده شد. صبر کن برادرم، وصیت مادرم را انجام دهم (بوسیدن زیر گلو).

امام رفت و دل اهل حرم را با خود برد. نگاه‌های نگران زینب (س) او را تا گودال بدرقه کرد.

خداحافظ ای برادر زینب، خداحافظ ای سایه سر حرم.

چقدر سخت است دل کندن، وقتی می‌دانی بازگشتی نیست.

نگاه آخر حسین (ع) به خیمه‌ها، هزار حرف نگفته داشت.

زینب (س) ایستاده بود و رفتن جانش را تماشا می‌کرد.

کاش زمان می‌ایستاد و این وداع به پایان نمی‌رسید.

دست تکان دادن امام برای اهل حرم، آخرین تصویر قاب چشمان زینب بود.

بوی جدایی می‌آید... بوی یتیمی... بوی اسارت.

دل بکن ای حسین، که ملائکه منتظرند.

خداحافظ ای پناه عالم، خداحافظ ای امید خیمه‌ها.

وداع کردی، اما دلت پیشِ گوشواره‌ها و معجرها جا ماند.

داداش، نرو که بی تو می‌میرم.

حسین جان، سپردیمان به که و می‌روی؟

بابا، قول بده زود برگردی... دلم شور می‌زنه.

برو سفر بسلامت، ولی دلم خون است.

قرارمان ته گودال نبود برادر، قرارمان این نبود...

وداع امام، وداع با تعلقات نبود، اتمام حجت با عشق بود.

امام در لحظه آخر هم نگران حجاب و عفاف اهل بیت بود.