متن درباره مرام پهلوانی و جوانمردی تختی 1405

مرام تختی، مرام امیرالمومنین (ع) بود. او آموخته بود که قدرت بدون اخلاق، ارزشی ندارد. در ۱۷ دی، بیایید درس فتوت را مرور کنیم.

تختی به ما یاد داد که خم شدن برای بوسیدن دست مادر، و خم شدن برای بلند کردن افتاده، تنها جاهایی است که پهلوان باید خم شود.

جوانمردی یعنی وقتی حریف مصدوم است، تو هم با یک پا کشتی بگیری تا عدالت رعایت شود. این درس بزرگ تختی به تاریخ ورزش بود.

پهلوانی به سینه ستبر و بازوی کلفت نیست؛ به دلی است که برای مردم می‌تپد. تختی پهلوان بود چون درد مردم، درد او بود.

تختی نشان داد که مدال طلا زنگ می‌زند، اما نام نیک و عمل خیر تا ابد صیقلی و درخشان می‌ماند.

در زلزله بوئین زهرا، تختی ثابت کرد که پهلوان واقعی کسی است که در روزهای سخت، بار غم مردم را به دوش بکشد، نه هالترهای سنگین را.

مرام پهلوانی یعنی خودت را نبینی تا دیگران دیده شوند. تختی بارها از سکوهای قهرمانی پایین آمد تا در کنار مردم کوچه و بازار راه برود.

ادب تختی در برابر پیشکسوتان و مردم، کلاس درسی است برای ورزشکاران امروز. او هرگز دچار غرور نشد و همیشه سر به زیر بود.

تختی شدن محال است، اما تختی‌وار زندگی کردن آرزوی هر مردی است. راه او راه صداقت، پاکی و خدمت به خلق بود.

جوانمردی تختی مرز نمی‌شناخت؛ چه در برابر حریف روسی، چه در برابر هموطن نیازمند. او انسان بود به معنای کامل کلمه.

روزی که تختی در بازار تهران راه افتاد تا برای زلزله‌زدگان کمک جمع کند، حتی پیرزنی که تمام دارایی‌اش چند تخم‌مرغ بود، آن‌ها را در سبد تختی گذاشت. این یعنی اعتماد به پهلوانی.

می‌گویند وقتی تختی وارد سالن می‌شد، مردم بیشتر از آنکه برای کشتی‌اش دست بزنند، برای ادبش صلوات می‌فرستادند. او قهرمان قلب‌ها بود.

حریف بلغاری‌اش می‌گفت: وقتی با تختی دست دادم، فهمیدم با یک کوه مهربانی روبرو هستم، نه یک جنگجو. او مرا شکست داد، اما قلبم را تسخیر کرد.

تختی وقتی دید حریفش مادر پیرش را آورده تا مسابقه را ببیند، جوری کشتی گرفت که حریف جلوی مادرش تحقیر نشود. این یعنی اوج معرفت.

در المپیک، وقتی پرچم ایران بالا می‌رفت، تختی اشک می‌ریخت؛ نه برای مدال خودش، بلکه برای شادی مردمی که چشم‌انتظار پیروزی‌اش بودند.

تختی باش، حتی اگر مدال نگیری.

پهلوان یعنی کسی که زمین خورده را بلند کند.

قدرت در بازو نیست، در گذشت است.

تختی نماد «افتادگی آموز اگر طالب فیضی» بود.

مدال‌ها می‌روند، مرام می‌ماند.

تختی زنده است چون خوبی زنده است.

درس تختی: اول انسان باش، بعد قهرمان.

پهلوانِ سفره‌های خالی، نه سکوهای جهانی.

تختی شدن افسانه نیست، تمرین آدمیت است.

مرامش، بزرگترین مدالش بود.