گرامیداشت مرام پهلوانی و جوانمردی 1405

پهلوانی به بازوی ستبر نیست، به افتادگی و دستگیری است.

در مرام ما، زمین زدن هنر نیست؛ زمین خورده را بلند کردن هنر است.

پهلوان کسی است که بر هوای نفس خود پیروز شود، نه فقط بر حریف در میدان.

رسم جوانمردی، امانتداری، راستگویی و دفاع از مظلوم است. پهلوان باشیم.

مدال‌ها زنگ می‌زنند و رکوردها شکسته می‌شوند، اما نام نیک پهلوان ابدی است.

زورخانه مکتب انسان‌سازی است، نه فقط بدن‌سازی. اول اخلاق، بعد ورزش.

سر به زیر بودن در اوج قدرت، نشانه پهلوانی است. درخت هرچه پربارتر، سر به زیرتر.

پهلوان واقعی کسی است که مردم در کنارش احساس امنیت و آرامش کنند.

گذشت و فداکاری، دو بال پرواز برای رسیدن به قله پهلوانی است.

یا علی گفتن و عشق آغاز شد... پهلوانی با نام مولا علی (ع) گره خورده است.

قهرمان عزیز، اخلاقت را قهرمانانه کن تا پهلوان شوی.

سکوی قهرمانی لرزان است، اما تخت پادشاهی در دل مردم با اخلاق به دست می‌آید.

به حریفت احترام بگذار، که او شریک قهرمانی توست. بازی جوانمردانه (Fair Play) همان پهلوانی است.

ورزش بدون اخلاق، پرورش جسم است برای قلدری؛ ورزش با اخلاق، پرورش روح است برای پهلوانی.

غرور، آفت قهرمانی است. پهلوانان هرگز مغرور نمی‌شوند.

الگوی تو پوریای ولی باشد که پشت خود را به خاک مالید تا دل مادری نشکند.

قدرتت را خرج خدمت به ضعفا کن، نه فخرفروشی به آنان.

پیراهن تیم ملی مقدس است؛ با رفتار نیکت، حرمت آن را حفظ کن.

پهلوان بودن سخت است، اما شیرین. سختی‌اش مبارزه با نفس است و شیرینی‌اش دعای مردم.

ورزشکار با اخلاق، سفیر فرهنگی یک ملت است.

جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری تشنه مرام پهلوانی و گذشت است.

بیایید در رانندگی، در بازار، در همسایگی، پهلوان باشیم. حق کسی را ضایع نکنیم.

پهلوانان امروز، آتش‌نشانان، مدافعان سلامت و خیرین بی‌نام و نشان هستند.

جوانمردی جنسیت نمی‌شناسد؛ هر کس باری از دوش کسی بردارد، پهلوان است.

فرهنگ پهلوانی یعنی بی‌تفاوت نبودن نسبت به مشکلات هموطنان.

احیای سنت گلریزان، احیای روحیه فتوت و یاری در جامعه است.

در دنیای رقابت‌های بی‌رحم، تو آن کسی باش که دست یاری دراز می‌کند.

مردانگی به سبیل و بازو نیست، به غیرت و شرف است.

بیایید به فرزندانمان بیاموزیم که برنده شدن به هر قیمتی ارزش ندارد.

رسم عیاری و لوطی‌گری قدیم، همان مسئولیت اجتماعی امروز است.

پوریای ولی گفت که صیدم به کمند است / از همت داوود نبی بخت بلند است / افتادگی آموز اگر طالب فیضی / هرگز نخورد آب زمینی که بلند است.

شیر خدا و رستم دستانم آرزوست...

ز نیرو بود مرد را راستی / ز سستی کژی زاید و کاستی.

ادب پهلوان است و زور است و زر / ادب دارد از هر سه اینها گذر.

رسم عاشق‌کشی و شیوه شهرآشوبی / پهلوانی است که در کوی تو ماوا دارد.

گر بر سر نفس خود امیری، مردی / گر بر دگری خرده نگیری، مردی.

آیین جوانمردی، آیینه جان است.

خاک شو تا گل برویی در بهار.

در معرکه دهر، پهلوان آن است که تیغ زبان در نیام کشد.

نام مردی را با طلا باید نوشت، نه بر طلا.