در دنیایی که مادیگرایی و سودجویی محور روابط انسانی شده است، مفهوم «کرامت» (Dignity) و «بزرگواری» (Generosity) بیش از هر زمان دیگری نیاز به احیا دارد. روز ملی کرامت که مصادف با ولادت امام رضا (ع) است، تلنگری است برای بازگشت به فطرت پاک انسانی. کرامت تنها بخشش مالی نیست؛ بلکه احترام به شخصیت افراد، حفظ آبرو، خوشرویی و گذشت، از مصادیق بارز آن است.
امام رضا (ع) در رفتار با زیردستان، مهمانان و حتی دشمنان، اوج کرامت را به نمایش میگذاشتند. داستان همسفره شدن ایشان با غلامان و کارگران، درس بزرگی از برابری و احترام به کرامت انسانی است. روز ملی کرامت دعوت میکند تا این سیره را از کتابها به متن زندگی و ادارات و جامعه بیاوریم.
جامعهای که در آن فرهنگ تکریم حاکم باشد، جامعهای امن و آرام خواهد بود. وقتی شهروندان احساس کنند کرامتشان توسط حاکمیت و یکدیگر رعایت میشود، اعتماد اجتماعی و امید به آینده افزایش مییابد. این روز فرصتی برای بازنگری در رفتارهای اجتماعی و اداری ماست.
شروع کرامت از خانواده است. احترام متقابل همسران به یکدیگر و تکریم فرزندان توسط والدین، باعث تربیت نسلی با عزت نفس و کریم میشود. روز ملی کرامت باید جشنی برای تحکیم بنیانهای اخلاقی خانواده باشد.
یازدهم ذیالقعده پایان جشنهای دهه کرامت است، اما پیامی که این دهه دارد، باید در تمام طول سال جاری باشد. این روز نقطه عطف و میثاقی است برای اینکه کریمانه زیستن را تمرین کنیم و مروج خوبیها باشیم.
