برخلاف تصور عموم که کروسان را اصالتاً فرانسوی میدانند، ریشه این نان به اتریش و نانی به نام کیپفرل بازمیگردد. روایتهای تاریخی حاکی از آن است که این نان هلالیشکل به افتخار پیروزی بر امپراتوری عثمانی پخته شد. بعدها ماری آنتوانت، ملکه اتریشیتبار فرانسه، این نان را به دربار فرانسه برد و نانوایان فرانسوی با استفاده از تکنیکهای خمیر هزارلا، آن را به شکل پفدار و کرهای امروزی تکامل دادند.
عنصر حیاتی در طعم و بافت کروسان، کره است. کره نه تنها طعم غنی و لذیذی به نان میدهد، بلکه آب موجود در آن هنگام پخت بخار شده و باعث جدا شدن لایههای خمیر از یکدیگر میشود. استفاده از کره حیوانی با چربی بالا و آب کم، تضمینکننده ایجاد حفرههای هوایی لانه زنبوری (Honeycomb structure) در بافت داخلی کروسان است.
فرآیند لمینیت (Lamination) به معنای قرار دادن لایههای متناوب خمیر و کره روی هم است. با هر بار تا زدن خمیر، تعداد لایهها به صورت تصاعدی افزایش مییابد. یک کروسان کلاسیک معمولاً دارای دهها لایه نازک است که پس از پخت، بافتی ترد و شکننده در بیرون و نرم و لطیف در درون ایجاد میکند.
کروسان به دلیل داشتن کربوهیدرات و چربی، بمب انرژی برای شروع روز است. در فرهنگ فرانسوی، این نان معمولاً ساده و در کنار قهوه سرو میشود، اما در سایر کشورها انواع مغزدار شکلاتی، پنیری و حتی ساندویچی آن با ژامبون و سبزیجات نیز محبوب است. مصرف متعادل آن در کنار پروتئین میتواند یک صبحانه کامل باشد.
پخت کروسان در خانه نیازمند دقت به دما و زمان است. گرم شدن خمیر باعث جذب کره به داخل آرد شده و حالت لایهای را از بین میبرد. بنابراین، سرعت عمل و سرد نگه داشتن ابزار و محیط کار، از فوتهای کوزهگری است که نانوایان حرفهای رعایت میکنند.
