نیمه ماه مبارک رمضان مصادف با ولادت امام حسن مجتبی (ع) است. از آنجا که ایشان مظهر جود و بخشش بودند و توجه ویژهای به فقرا و یتیمان داشتند، این روز در تقویم ملی و فرهنگی ما به نام «روز اکرام و اطعام ایتام» نامگذاری شده است تا فرصتی برای توجه بیشتر جامعه به این قشر آسیبپذیر باشد.
قرآن کریم و روایات اهل بیت (ع) جایگاه بسیار بالایی برای یتیمنوازی قائل هستند. در قرآن ۲۳ بار کلمه یتیم آمده است و خوردن مال یتیم گناهی کبیره شمرده شده است. برعکس، اکرام و سرپرستی یتیم باعث ورود به بهشت، نرم شدن دل و برکت در زندگی میشود.
یکی از موفقترین طرحهای خیریه در ایران، «طرح اکرام ایتام» است که معمولاً در ماه رمضان و به ویژه در هفته اطعام (هفته منتهی به ولادت امام حسن ع) اوج میگیرد. در این طرح، خیرین با پرداخت مبلغی ماهیانه، حمایت مالی و معنوی یک یا چند یتیم را بر عهده میگیرند.
«اطعام» یعنی غذا دادن و سیر کردن شکم، اما «اکرام» معنایی وسیعتر دارد. اکرام یعنی گرامی داشتن، احترام گذاشتن و حفظ عزت نفس یتیم. اسلام تاکید دارد که به یتیم نباید با ترحم نگاه کرد، بلکه باید با احترام و محبت، کمبودهای عاطفی او را جبران نمود.
رسیدگی به ایتام باعث میشود این کودکان که در معرض آسیبهای اجتماعی هستند، حمایت شوند، تحصیل کنند و به افراد مفیدی برای جامعه تبدیل شوند. یتیمنوازی نوعی پیشگیری از جرم و فقر در آینده است.
