متن نوستالژیک درباره تهران قدیم و کاخ گلستان 1405

دلم لک زده برای طهران قدیم، برای سنگفرش‌های خیابان لاله‌زار و درشکه‌هایی که مسافران را به کاخ گلستان می‌بردند.

یادش بخیر آن روزهایی که آسمان تهران آبی بود و از هر کجای شهر که نگاه می‌کردی، دماوند سفیدپوش پیدا بود.

کاش می‌شد زمان را به عقب برگرداند و یک بار دیگر در خنکای حوض کاخ گلستان نفس کشید و صدای نقاره‌خانه را شنید.

تهران قدیم، شهر خانه‌های حیاط دار، حوض‌های فیروزه‌ای و هندوانه‌های شناور در آب. چه زود گذشت آن روزهای باصفا.

هنوز هم اگر خوب گوش کنی، صدای دستفروشان بازار و همهمه مردم را در دالان‌های کاخ گلستان و بازار بزرگ می‌شنوی.

طهران بود و یک شمس‌العماره که سرش را بالا گرفته بود تا خورشید را ببوسد. حالا در میان برج‌ها گم شده است.

دلم هوای چای قندپهلو در قهوه‌خانه‌های قدیمی سنگلج را کرده است، جایی که معرفت حرف اول را می‌زد.

تهران قدیم بوی کاهگل و یاس می‌داد، بوی نان سنگک تازه و مهربانی همسایه‌ها. یادش گرامی.

قدم زدن در کاخ گلستان، سفر به روزگار قاجار است؛ روزگاری که تهران هنوز طهران بود و زندگی آرام‌تر می‌گذشت.

آن آینه‌کاری‌های تالار سلام هنوز هم عکس رخ یار را نشان می‌دهند، اگر چشم دل باز کنی و ببینی.

کاخ گلستان، نگین انگشتر طهران، جایی که تاریخ در خشت و آینه‌اش جا خوش کرده است.

ایوان تخت مرمر، شاهدی خاموش بر تاج‌گذاری‌ها و عزل‌ها. چه رازهایی که در دل سنگ‌هایت نهان نکرده‌ای.

شمس‌العماره، نخستین بنای مرتفع تهران، هنوز هم با آن ساعت قدیمی‌اش گذر زمان را به رخ می‌کشد.

کاشی‌های رنگارنگ کاخ گلستان، داستان‌های هزار و یک شب را برای بازدیدکنندگان نجوا می‌کنند.

تالار آینه، انعکاس تاریخ پرفراز و نشیب ایران است. هر تکه آینه‌اش راوی یک خاطره است.

قدم زدن در باغ گلستان، مثل راه رفتن در یک کارت پستال قدیمی است که جان گرفته است.

خلوت کریم‌خانی، گوشه‌ای دنج در دل کاخ که آرامش را از قرن‌های گذشته به امروز می‌آورد.

کاخ گلستان تنها یک موزه نیست، قلب تپنده تاریخ تهران است که هنوز هم می‌تپد.

معماری قاجاری در اوج شکوه خود را در کاخ گلستان به نمایش گذاشته است؛ تلفیقی از هنر ایرانی و فرنگی.

در سایه‌سار درختان کهنسال کاخ گلستان، می‌توان تاریخ دویست ساله پایتخت را مرور کرد.

تهران، بانوی سالخورده‌ای است که با وجود چین و چروک‌های مدرنیته، هنوز لباس فاخر قاجاری‌اش را در کاخ گلستان بر تن دارد.

دیوارهای آجری طهران قدیم، کتاب‌های ناخوانده‌ای هستند که هر رهگذری را به خواندن دعوت می‌کنند.

در کوچه پس کوچه‌های عودلاجان، باد هنوز بوی تاریخ می‌دهد و خاک بوی اصالت.

کاخ گلستان، قصیده‌ای بلند از نور و رنگ است که معماران عاشق برای پایتخت سروده‌اند.

غروب که می‌شود، ارواح طهران قدیم در ایوان‌های کاخ گلستان جمع می‌شوند و به تماشای شهر می‌نشینند.

هر کاشی لعاب‌دار در این شهر قدیمی، تکه‌ای از روح هنرمند ایرانی است که جاودانه شده است.

طهران، شهری که در آن سنت و مدرنیته دست در گردن هم انداخته‌اند، اما قلبش هنوز در کاخ گلستان می‌تپد.

باید در هوای طهران قدیم نفس کشید تا فهمید که چرا این شهر این‌قدر عزیز و دردانه است.

آینه‌های تالار سلام، هزاران تصویر را بلعیده‌اند اما هنوز تشنه دیدار چهره‌های جدیدند.

طهران قدیم نمرده است، در لابلای آجرهای سرخ و کاشی‌های آبی کاخ گلستان نفس می‌کشد.

اینجا طهران است، صدای تاریخ را می‌شنوید؟

کاخ گلستان، جایی که زمان متوقف شده است.

دلم یک فنجان چای در طهران قدیم می‌خواهد.

شمس‌العماره و رویای لمس آسمان.

طهران، شهر چنارها و خاطره‌ها.

آینه‌کاری‌های گلستان، جادوی نور و شیشه.

سفر به تاریخ در قلب بازار تهران.

تهران قدیم، حسی که تکرار نمی‌شود.

زیر آسمان طهران، همه چیز رنگ دیگری داشت.

کاخ گلستان؛ میراث جهانی پایتخت.