سفر زیارتی، به ویژه سفر اربعین که سفری معنوی و پرمشقت است، نیازمند «طهارات باطنی» است. حقالناس (حقوق مردم) یکی از موانع استجابت دعا و قبولی زیارت است. امام حسین (ع) در شب عاشورا بیعت را از کسانی که بدهکار بودند برداشتند. بنابراین، زائر باید قبل از سفر، از خانواده، دوستان و همکاران حلالیت بطلبد و دیون خود را ادا کند تا با دلی سبک و پاک وارد حریم یار شود.
در فرهنگ اسلامی، بدرقه مسافر و زائر مستحب است. اطرافیان با دعا کردن، صدقه دادن و ریختن آب پشت سر زائر، برای او آرزوی سلامتی میکنند. زائر نیز متقابلاً متعهد میشود که نایبالزیاره بدرقهکنندگان باشد. این تعاملات محبت و برادری را در جامعه افزایش میدهد.
یکی از بهترین اعمال در طول سفر، دعا برای دیگران است. زائر اربعین باید خود را نماینده هزاران عاشق جامانده بداند. دعا در زیر قبه امام حسین (ع) مستجاب است و چه بهتر که این دعا برای فرج امام زمان (عج) و رفع مشکلات مؤمنین باشد.
از آنجا که سفر اربعین خطرات احتمالی دارد و اساساً هر سفری یادآور سفر آخرت است، نوشتن وصیتنامه قبل از حرکت، سنتی نیکو و تأکید شده است. این کار باعث میشود زائر با آمادگی کامل روحی و بدون وابستگی دنیوی قدم در راه بگذارد.
بهترین سوغات زائر اربعین، تغییر رفتار و اخلاق حسینی است. زائر باید نورانیت کسب شده در این سفر را با خود به شهر و خانهاش بیاورد و اطرافیان از این تغییر مثبت بهرهمند شوند.
