خاطره بازی با صف نانوایی صلواتی در نیمه ماه رمضان 1404

یادش بخیر اون روزایی که نیمه ماه رمضون، صف نونوایی سر کوچه تا خیابون اصلی می‌رسید. همه می‌خندیدن، کسی عجله نداشت.

بوی نون سنگک تازه با بوی روزه قاطی می‌شد. شاطر آقا داد می‌زد: صلوات بفرست! و صدای صلوات کل محل رو برمی‌داشت.

بچه که بودیم، ذوق می‌کردیم بریم تو صف وایسیم، نه برای نون، برای اون شکلات‌هایی که شاگرد شاطر بین بچه‌ها پخش می‌کرد.

یادمه یه سال پدرم پول داد به نونوا گفت امروز رو مهمون امام حسنی. چه غروری داشتم وقتی نون‌های داغ رو می‌دادم دست مردم.

صف نونوایی صلواتی جای دعوا نبود، جای تعارف بود. همه به هم راه می‌دادن، انگار مهربونی امام حسن تو دل همه رفته بود.

نیمه رمضان که می‌شد، کاغذ می‌چسبوندن پشت شیشه: امروز نان صلواتی است. همین یه جمله، دلگرمیِ فقرای محل بود.

چه صفایی داشت ایستادن تو صفی که تهش وصل می‌شد به کرامت خدا. هیچکس دست خالی نمی‌رفت، حتی گنجشک‌ها.

پیرمردهای محل تو صف خاطره تعریف می‌کردن، از قدیم، از سفره‌های افطاری ساده، و زمان تند تند می‌گذشت.

وقتی نون داغ رو می‌گرفتی، انگار تبرک حرم رو گرفتی. می‌بوسیدی و می‌ذاشتی رو چشمات.

اون موقع‌ها دیوار مهربانی نبود، خودِ نونوایی دیوار مهربانی بود. هر کی نداشت، با یه صلوات نون می‌برد و کسی هم نمی‌فهمید.

هنوزم صدای تق تقِ چوبِ نونوا تو گوشمه که کنجد می‌پاشید روی بربری‌ها و می‌گفت: بگو یا حسن!

سنگک‌های ریگی دراز که بخارش تو هوای گرگ و میشِ دمِ افطار، هوش از سر آدم می‌برد. یادش بخیر.

اون وقتا نون‌ها برکت داشت، صف‌ها صفا داشت، دل‌ها به هم نزدیک بود. نون صلواتی بهونه بود برای دیدنِ لبخندِ همسایه.

شاطر اکبر خدا بیامرز، عرق می‌ریخت پای تنور ولی لبخندش قطع نمی‌شد. می‌گفت آتیش جهنم حرومه به کسی که واسه امام حسن نون بپزه.

الانم نذری میدن، ولی اون صف‌های قدیمی یه چیز دیگه بود. یه حسِ نابِ بندگی توش موج می‌زد.

دلم تنگ شده واسه بوی نون صلواتیِ محل قدیمی‌مون.

یادش بخیر، نون رو که می‌گرفتی، حس می‌کردی مهمونِ شخصِ امام حسنی.

صف بود، شلوغی بود، ولی دعوا نبود. فقط مهربونی بود و عطرِ نان.

کاش می‌شد دوباره بچه بشیم و تو صفِ نون صلواتی ذوق کنیم.

نانوایی‌های قدیم، قلب تپنده محبت تو محله بودن، مخصوصا نیمه رمضون.