داستان یتیمان کوفه و کاسه‌های شیر برای شفای امام علی (ع) 1404

خبر در کوفه پیچید: «علی ضربت خورده است». شهر در بهت و سکوت فرو رفت.

پزشک یهودی بالای سر امام آمد و گفت: «زهر به خون رسیده، تنها امید، شیر است که شاید اثر زهر را کم کند».

این خبر به گوش کودکان کوفه رسید؛ همان‌هایی که شب‌ها با نان و خرمای علی (ع) سیر می‌شدند.

کودکان یتیم، بی‌قرار شدند. آن‌ها دوباره طعم تلخ بی‌پدری را حس می‌کردند.

هر کودکی به خانه رفت و هر چه شیر داشت در کاسه‌ای ریخت.

کوچه‌های کوفه شاهد صحنه‌ای عجیب بود؛ صف طولانی کودکان با کاسه‌های شیر در دست.

چشم‌ها گریان بود و دست‌ها لرزان؛ همه به سمت خانه علی (ع) می‌دویدند.

جلوی در خانه امام، غوغایی بود. کودکان می‌گفتند: «ما برای بابایمان شیر آورده‌ایم، بگویید خوب شود».

امام حسن (ع) با چشمانی اشکبار بیرون آمد و این صحنه را دید؛ صحنه‌ای که دل سنگ را آب می‌کرد.

یتیمان می‌گفتند: «به علی بگویید ما دیگر نان و خرما نمی‌خواهیم، فقط می‌خواهیم او زنده بماند».

سکوت سنگینی بر پشت در خانه حکم‌فرما بود، که گاهی با هق‌هق گریه کودکی می‌شکست.

یکی می‌گفت: «من دیشب بابا نداشتم، علی آمد و مرا نوازش کرد. حالا او دارد می‌رود».

دیگری کاسه شیر را محکم گرفته بود، مبادا قطره‌ای بریزد؛ این شیر، امید جانِ علی بود.

کودکان با هم زمزمه می‌کردند: «خدایا علی را از ما نگیر، ما طاقت یتیمیِ دوباره را نداریم».

چهره‌های معصوم و نگران، نشان می‌داد که علی (ع) چقدر در دل‌های کوچک آن‌ها نفوذ کرده بود.

آن‌ها نه حاکم شهر، بلکه پدر مهربان خود را در بستر مرگ می‌دیدند.

امام حسن (ع) کاسه‌های شیر را گرفت، اما می‌دانست که کار از کار گذشته است.

صدای ناله امام از داخل خانه شنیده نمی‌شد، چون او حتی در درد هم صبور بود، اما دل بچه‌ها آشوب بود.

این تجمع عاشقانه، سند مظلومیت و در عین حال محبوبیت علی (ع) در میان فقرا بود.

تاریخ هرگز فراموش نخواهد کرد که تنها حامیان علی در آن شب، کودکان بی‌پناه بودند.

شیر، پادزهر بود؛ اما زهر کینه دشمنان کاری‌تر از آن بود که با شیر درمان شود.

امام اندکی از شیر نوشید، اما بقیه را اشاره کرد که به قاتلش (ابن ملجم) بدهند.

این اوج عظمت علی بود؛ یتیمان برای او شیر آورده بودند، و او نگران گرسنگی قاتلش بود.

کاسه‌های شیر، نماد وفاداری یتیمان به پدر معنوی‌شان بود.

سفیدی شیر در کاسه‌ها، در تضاد با سیاهی شب و سیاهی ظلمی بود که بر علی رفت.

هر جرعه از این شیرها، آمیخته با اشک و دعای خالصانه کودکان بود.

بچه‌ها فکر می‌کردند اگر همه شیرها را جمع کنند، علی خوب می‌شود؛ دنیای پاک کودکان همینقدر ساده و زیباست.

اما طبیب گفته بود وصیت کند... و شیر فقط بهانه‌ای بود برای آخرین دیدار.

وقتی به بچه‌ها گفتند به خانه‌هایتان برگردید، پزشک امید ندارد، صدای گریه آسمان را لرزاند.

کاسه‌های شیر روی زمین ماند، اما عشق علی در دل‌ها جاودانه شد.

علی (ع) پدر یتیمان بود؛ نه در شعار، بلکه در عمل. شب‌ها انبان نان را به دوش می‌کشید و ناشناس به خانه‌ها می‌رفت.

او با کودکان بازی می‌کرد، آن‌ها را بر پشت خود سوار می‌کرد و صدای گوسفند در می‌آورد تا آن‌ها بخندند.

می‌فرمود: «دوست دارم وقتی یتیم مرا می‌بیند، احساس نکند بی‌پدر است».

حالا این پدر در بستر افتاده و فرزندانش پشت در صف کشیده‌اند.

رابطه علی و یتیمان، رابطه‌ای دلی بود؛ آن‌ها بوی مهربانی علی را از دور می‌شناختند.

یتیم‌نوازی علی (ع)، درسی ابدی برای بشریت شد.

او تنور خانه پیرزنان را روشن می‌کرد و صورتش را نزدیک آتش می‌برد و می‌گفت: «بچش طعم آتش را ای علی، اگر از یتیمان غافل شوی».

امروز یتیمان کوفه فهمیدند که آن مرد ناشناس مهربان، همان امیرالمومنین بوده است.

با رفتن علی، یتیمان کوفه برای همیشه یتیم شدند.

دیگر کسی نبود که نیمه شب، درِ خانه‌ها را بزند و بگوید: «بچه‌ها، بابا آمده...».

لحظه وداع سخت‌ترین لحظه بود. امام حسن (ع) از کودکان خواست که بروند و دعا کنند.

کودکان با قدم‌های سنگین و کاسه‌های خالی (یا دست نخورده) برگشتند.

هر کدام در دلش می‌گفت: «کاش من به جای علی درد می‌کشیدم».

کوفه آن شب تا صبح نخوابید؛ صدای مناجات و گریه از خانه‌های فقرا بلند بود.

فردا که خبر شهادت رسید، صدای شیون یتیمان از همه بلندتر بود.

آن‌ها می‌دانستند که دیگر پناهی ندارند.

کاسه‌های شیر به تاریخ پیوست، اما قصه وفاداری یتیمان و مهربانی علی (ع) زنده ماند.

این داستان به ما یاد می‌دهد که محبت، پاسخ محبت است.

علی (ع) کاشت و در شب نوزدهم درو کرد؛ او عشق کاشت و وفاداری درو کرد.

سلام بر علی، و سلام بر قلب‌های کوچک و شکسته‌ی یتیمان کوفه.