مصاحبه خیالی و طنز با یک چمدان در گمرک فرودگاه 1404

خبرنگار: جناب چمدان چه حسی دارید؟ چمدان: حسم؟ له شدم داداش! اون پرتاب ۳ امتیازی باربر فرودگاه دیسک کمر برام نذاشت.

خبرنگار: شنیدم تو دستگاه ایکس‌ری گیر کردید؟ چمدان: آره بابا فکر کردن بمب دارم نگو شیشه ترشی مامان‌بزرگ نشتی داده بود همه جا قرمز شده بود.

خبرنگار: سنگین‌ترین باری که حمل کردید چی بود؟ چمدان: یه بار صاحبم ۲۰ کیلو پسته قایم کرده بود لای لباس زیرهاش داشتم خفه میشدم از خجالت.

خبرنگار: نظرتون درباره مامورای گمرک چیه؟ چمدان: آدمای خوبین فقط نمی‌دونم چرا همش زیپ منو باز و بسته می‌کنن قلقلکم میاد.

خبرنگار: بزرگترین آرزوتون چیه؟ چمدان: آرزو دارم یه بار فقط لباس مارک‌دار تو من بذارن نه اینکه پرم کنن از سبزی خشک و زعفران قاچاق.

خبرنگار: از سفر آخرتون بگید. چمدان: افتضاح بود! صاحبم اضافه بار داشت نشست رو شکمم تا زیپم بسته شه هنوز دنده‌هام درد میکنه.

خبرنگار: اگه زبون داشتید به صاحب‌تون چی می‌گفتید؟ چمدان: می‌گفتم مرد حسابی اون اتو بخار رو چرا آوردی؟ مگه هتل اتو نداره؟

خبرنگار: بدترین خاطره گمرکی؟ چمدان: یه بار سگ مواد یاب اومد سمتم انقدر پارس کرد که صاحبم سکته کرد نگو ساندویچ کتلت مونده تو جیب بغلم بود.

خبرنگار: توصیه به بقیه چمدان‌ها؟ چمدان: چرخ‌هاتون رو روغن کاری کنید و دعا کنید صاحب‌تون اصفهانی نباشه که تا خرخره پرت کنه.

خبرنگار: حرف آخر؟ چمدان: منو نندازید رو تسمه نقاله سرم گیج میره!

اعتراف می‌کنم که من فقط ۲۰ کیلو ظرفیت دارم ولی همیشه ۳۰ کیلو تو من می‌چپونن.

یه بار زیپم رو وسط سالن ترانزیت باز کردم تا آبروی صاحبم که همه چیز رو مچاله کرده بود ببرم.

من عاشق برچسب‌های فرودگاهم حس خالکوبی باکلاس بهم میده.

از اینکه منو با نایلون میپیچن متنفرم حس سوسیس کالباس بهم دست میده.

همیشه دعا می‌کنم گم بشم برم یه کشور پولدار ولی شانس ندارم دوباره برمی‌گردم خونه.

عزیزان من زعفران رو تو قوطی کرم قایم نکنید ایکس‌ری میفهمه فقط کرم خراب میشه.

شیشه آبلیمو و آبغوره دشمن خونی ما چمدان‌هاست نیارید توروخدا.

اگه شکستنی دارید لای حوله بپیچید ما چمدان‌ها ایربگ نداریم.

قفل رمزدار الکی نزنید مامورا اگه بخوان باز کنن باز می‌کنن فقط قفل خراب میشه.

یه روبان رنگی به دسته‌مون ببندید که تو فرودگاه اشتباهی یکی دیگه ما رو نبره.

چرا همه فکر می‌کنن ما چمدان‌ها گاوصندوقیم؟ ما فقط یه جعبه پارچه‌ای هستیم با چهارتا چرخ فکسنی.

از بوی نفتالین لباس‌های قدیمی متنفرم.

وقتی ما رو پرت می‌کنن رو هم انگار کشتی کج کار می‌کنن.

ما هم دل داریم ما هم استراحت میخوایم همش سفر همش بارکشی.

کاش یه قانون بود که وزن چمدان نباید بیشتر از وزن صاحبش باشه.