متن فلسفی پیروزی نور بر تاریکی در جشن سده 1405

سده تنها یک جشن نیست؛ سده فریاد بلند انسان است بر سر تاریکی. یادآوری این حقیقت که حتی در قلب سردترین زمستان‌ها، بذری از گرما و نور نهفته است که با برخورد خرد و همت، شعله‌ور می‌شود.

آتش سده، تمثیلی از نور معرفت است که پرده‌های جهل و نادانی را می‌سوزاند. همان‌گونه که هوشنگ شاه از دل سنگ، فروغ را بیرون کشید، انسان نیز باید از دل سختی‌ها، گوهر وجود خود را نمایان سازد.

پیروزی نور بر تاریکی در جشن سده، نویدبخش نظمی کیهانی است. اینکه سیاهی و سردی، هرچند قدرتمند، در برابر اراده‌ی معطوف به روشنایی، محکوم به زوال هستند. این قانون جاودانه هستی است.

در فلسفه اشراق ایرانی، نور اصل وجود است. سده، تجلی‌گاه این نور در عالم ماده است. جشنی برای یادآوری اینکه ما فرزندان روشنایی هستیم و رسالت ما گرما بخشیدن به جهان است.

برخورد دو سنگ و زایش آتش، درسی بزرگ از دیالکتیک هستی است. تضادها و چالش‌ها (سنگ‌ها) نه برای نابودی، بلکه برای زایش حقیقتی برتر (آتش) در مسیر ما قرار می‌گیرند.

خداوند نور آسمان‌ها و زمین است و آتش سده، آیت و نشانه‌ای از آن نور ازلی. در طواف آتش، ما نه آتش، که آفریدگار آتش را می‌ستاییم که گرما را در دل سرما به ودیعه نهاد.

دلت را چون آتشدان سده کن؛ بگذار هیزم‌های کینه و حسد بسوزند و خاکستر شوند تا تنها نور عشق و خلوص باقی بماند. سده، جشن تصفیه درون است.

سوزاندن بدی‌ها در آتش مقدس سده، تمرینی برای جهاد با نفس است. بگذار شعله‌های ایمان، سرمای غفلت را از روحمان بزدایند و بهاری جاودانه در جانمان پدید آورند.

نگاه کن چگونه شعله‌ها رو به بالا دارند؛ این ذات انسان است که همواره میل به عروج و کمال دارد. سده یادآور بازگشت به اصل و ریشه‌ی آسمانی ماست.

در سکوت شب‌های کویر، آتش سده زبان به سخن می‌گشاید: که ای انسان، تو نیز می‌توانی در اوج تاریکی، چراغی برافروزی و راهنمای گمشدگان باشی.

سده، فصل‌الخطاب زمستان است. آنگاه که طبیعت در خواب سنگین فرو رفته، انسان بیدار، با آتش‌افروزی خود، اعلام می‌دارد که نبض زندگی هنوز می‌تپد.

تاریخ ایران، صحیفه‌ای است که سطر سطر آن با جوهر نور نوشته شده. سده، یکی از درخشان‌ترین فصول این کتاب است که در آن خرد بر توحش چیره می‌گردد.

این شعله‌های رقصان، میراث‌دار قرن‌ها پایداری‌اند. آن‌ها قصه می‌گویند؛ قصه مردمانی که هرگز در برابر هجوم تاریکی، زانو نزدند و همواره مشعل امید را روشن نگه داشتند.

سده نماد بلوغ انسان است؛ انسانی که دیگر مقهور طبیعت نیست، بلکه با کشف راز آتش، بر جبر سرما غلبه می‌کند و سرنوشت خود را با دستان خویش می‌سازد.

در تقابل جاودانه‌ی خیر و شر، سده پرچم برافراشته‌ی سپاه خیر است. پیامی است به تمام اعصار که پایان شب سیه، سپید است و خورشید حقیقت هرگز غروب نخواهد کرد.

اگر زندگیت در سرمای ناامیدی فرو رفته، به یاد آتش سده باش. یک جرقه کافیست تا دنیایی را روشن کند. امیدت را از دست نده و جرقه‌ی تغییر را بزن.

سده به ما می‌آموزد که برای رسیدن به گرما، باید حرکت کرد، باید تلاش کرد. آتش خودبه‌خود روشن نمی‌شود، همتی چون هوشنگ شاه می‌خواهد.

تاریکی هر چقدر هم عمیق باشد، توان مقابله با یک شمع را ندارد، چه رسد به خرمنی از آتش. در برابر مشکلاتت، چون آتش سده باش؛ سرکش، بالنده و پیروز.

سده جشن بیداری است. بیدار شو و ببین که قدرت درونت می‌تواند یخ‌های یأس را آب کند. تو فرزند آفتابی، بر تاریکی بتاب.

اجازه نده سرمای روزگار، قلبت را سرد کند. آتش عشقت را به وطن، به خانواده و به زندگی، چون آتش سده شعله‌ور نگه دار تا پیروز شوی.