شعر در وصف حضرت سکینه (س) برای روز اربعین 1405

سکینه جان، رسیده کاروان به دشت غم / دوباره تازه شد برای ما تمام غم.

ببین که عمه‌ات چگونه پیر گشته است / خمیده قامت و ز جان و دل سیر گشته است.

سکینه‌ام، دختر خورشید و ماهتاب / که دیده در کودکی، رنج بی‌حساب.

به یاد ظهر عطش، مشک و ساقی و علم / نشسته بر لب آب و، دلش پر از ماتم.

خدا کند که نباشد، دروغ، وعده وصل / که اربعین شده روز، یگانگی و وصل.

پدر جانم، سکینه آمده برخیز / ببین که کاسه صبرم شده لبریز.

چهل منزل دویدم پا برهنه / ندیدم جز بلا در هر صحنه.

کبود است صورتم، اما غمی نیست / که غم‌های تو را، مرهم، کمی نیست.

عمو عباس کو؟ مشکش کجاست؟ / سکینه تشنه دیدار سقاست.

رقیه ماند در شام و نیامد / منم تنها، که صبرم سر نیامد.

سکینه دختر سالار عشق است / گواهی بر غم و ایثار عشق است. / به اربعین چو آید سوی بابا / دلش خونبار از تکرار عشق است.

رسیده اربعین و دل غمین است / سکینه زائر آن سرزمین است. / زند بر سر که بابا سر ندارد / غم او داغدار اهل دین است.

به یاد آن لبان تشنه بابا / سکینه آب می‌ریزد به صحرا. / بگوید ای پدر، آبی ننوشم / مگر گیرم ز دستان تو احیا.

چهل روز است که بی‌بابا دویده / به روی خار صحرا آرمیده. / سکینه شاهد رنج اسیران / به کربلا کنون قامت خمیده.

ای سکینه، دختر شاه شهیدان / آمدی باز، سوی دشت و بیابان. (واویلا واویلا)

یاد داری، روز عاشورا پدر رفت؟ / از حرم تا، مقتل خون خدا رفت؟

دیدگانت، چشمه خون گشته امروز / سینه‌ات از، ناله گلگون گشته امروز.

عمه زینب، نوحه‌خوان و تو پریشان / بر سر خاک، علی‌اکبر گریان.

آب آوردند، یاد لب‌های تو افتاد / یاد آن، سوز و تب‌های تو افتاد.

سکینه، راوی رنج‌های خاموش کربلاست که در اربعین فریاد می‌شود.

چشمان سکینه در اربعین، تفسیر چهل روز غربت و تنهایی است.

نام سکینه با عطش و ادب گره خورده، و اربعین میعادگاه این ادب است.

دختر حسین (ع) بودن یعنی کوه صبر بودن، حتی وقتی چهل منزل تازیانه خورده باشی.

اربعین، روزی است که سکینه (س) امانتِ خاطرات را به صاحبش برمی‌گرداند.