ماه ربیع الاول به «بهار ماه ها» معروف است. پس از دو ماه عزاداری و حزن در محرم و صفر، این ماه با میلاد پیامبر (ص) و امام صادق (ع) و آغاز امامت امام زمان (عج)، ماهی سراسر نور و شادی است. در روایات آمده که پایان ماه صفر و شروع ربیع، زمان بشارت و گشایش است و دعا برای رزق در این زمان اجابت خاصی دارد.
کسبه و بازاریان متدین رسم دارند که در اول هر ماه قمری، به ویژه ماه های مبارکی مثل ربیع، با صدقه دادن و خواندن دعاهای مخصوص، کسب خود را بیمه کنند. تمیز کردن مغازه، خوشبویی و روی گشاده با مشتری در روز اول ماه، تاثیر روانی و معنوی مثبتی بر فروش و جذب مشتری در کل ماه دارد.
رزق و روزی تنها به تلاش مادی نیست، بلکه عوامل معنوی نیز در آن دخیل هستند. دعا کلید خزانههای الهی است. وقتی کاسب اول صبح دست به دعا برمی دارد، در واقع اعلام می کند که روزی رسان اصلی خداست و این توکل، برکت مال را چندین برابر می کند و اضطراب ناشی از نوسانات بازار را کاهش می دهد.
در فرهنگ عامه و برخی روایات، ماه صفر ماه سنگینی محسوب می شود. ورود به ماه ربیع الاول به معنای خروج از این سنگینی و ورود به دوران آسایش است. دعاهای اول ربیع اغلب با مضمون شکرگزاری بابت سلامتی و درخواست جایگزینی سختی ها با گشایش و فراوانی رزق همراه است.
یکی از فرمول های الهی برای افزایش رزق، انفاق است. امام علی (ع) می فرمایند: «رزق را با صدقه فرود آورید». در اول ماه ربیع که ماه شادی اهل بیت است، صدقه دادن و شاد کردن دل دیگران، موجبی برای سرازیر شدن رحمت و برکت خدا به کسب و کار انسان می شود.
