متن اعتراضی درباره تمسخر لهجه‌ها در روز جهانی زبان مادری 1404

تمسخر لهجه، خندیدن به ریشه‌های اصیل یک ملت است. در روز جهانی زبان مادری، به اصالت‌ها احترام بگذاریم نه اینکه آن‌ها را دستمایه خنده کنیم.

لهجه من، هویت من است. وقتی لهجه‌ام را مسخ می‌کنی، در واقع به تاریخ و جغرافیای زادگاهم توهین کرده‌ای. بس کنید این شوخی‌های زشت را.

زبان مادری میراث اجدادی ماست. تمسخر گویش‌ها و لهجه‌ها، تیشه زدن به ریشه اتحاد ملی است.

هیچ لهجه‌ای خنده‌دار نیست؛ این ذهن‌های کوچک هستند که تفاوت‌ها را درک نمی‌کنند و می‌خندند.

لهجه داشتن یعنی تو به یک جای خاص تعلق داری، یعنی ریشه داری. افتخار کن، خجالت نکش.

روز جهانی زبان مادری روزی است برای یادآوری اینکه ایران با همین تنوع زبانی و لهجه‌ها زیباست. یکرنگی در فرهنگ ما معنا ندارد، ما رنگارنگیم.

تمسخر لهجه در رسانه یا جمع‌های دوستانه، نشان‌دهنده فقر فرهنگی است، نه بامزگی.

به کودکانمان بیاموزیم که لهجه دیگران را تقلید نکنند و به تفاوت‌های زبانی احترام بگذارند.

هر کلمه‌ای که با لهجه ادا می‌شود، طعم شیرین دیار خاصی را دارد. تلخش نکنیم.

سکوت در برابر تمسخر لهجه‌ها، تایید آن است. تذکر بدهیم و فرهنگ‌سازی کنیم.

ایران تن است و زبان‌های مادری، جان آن. تمسخر جان، تن را بیمار می‌کند. همه با هم برای حفظ حرمت زبان‌ها بکوشیم.

فارس، ترک، کرد، لر، بلوچ، عرب و ترکمن؛ تار و پود فرش زیبای ایرانند. توهین به هر تار، کل فرش را زشت می‌کند.

زبان رسمی ما فارسی است و زبان مادری‌مان عشق. بیایید با احترام به همه گویش‌ها، همدلی را تمرین کنیم.

تنوع لهجه‌ها در ایران، ثروت فرهنگی ماست. هیچ‌کس ثروتش را دور نمی‌ریزد یا مسخره نمی‌کند.

اتحاد یعنی من لهجه تو را دوست داشته باشم و تو زبان مرا محترم بشماری.

بیایید در روز جهانی زبان مادری، پیمان ببندیم که هرگز کسی را به خاطر نحوه صحبت کردنش قضاوت نکنیم.

همه ما فرزندان یک مادریم به نام ایران، با گویش‌های متفاوت اما قلبی واحد.

مسخره کردن لهجه، دیوار کشیدن بین اقوام ایرانی است. دیوارها را خراب کنیم، نه بلندتر.

احترام به زبان مادری اقوام، احترام به تمامیت ارضی و فرهنگی کشور است.

ما در کنار هم زیباییم؛ مثل گل‌های رنگارنگ یک باغچه. هیچ گلی به گل دیگر نمی‌خندد.

وقتی به لهجه کسی می‌خندی، او لهجه‌اش را عوض نمی‌کند، بلکه نظرش را درباره شعور تو عوض می‌کند.

لهجه، نشانه این است که یک نفر یک زبان بیشتر از تو بلد است (زبان مادری + زبان رسمی). پس جای احترام دارد نه تمسخر.

خندیدن به لهجه شهرستانی‌ها در پایتخت، نشانه تمدن نیست، نشانه عمق عقب‌ماندگی فرهنگی است.

شاید آن کسی که لهجه‌اش را مسخره می‌کنی، به زبانی شعر می‌گوید که تو حتی یک کلمه‌اش را نمی‌فهمی.

ادابازی و تقلید لهجه برای خنداندن جمع، هنری سخیف و تاریخ‌گذشته است. به روز باشید و محترم.

قبل از اینکه ادای کسی را دربیاوری، فکر کن که آن لهجه لالایی مادر او بوده است.

زبان مادری، اولین صدایی است که نوزاد می‌شنود. مقدس است، با آن شوخی نکنید.

کسی که اصالت دارد، نیازی به تحقیر دیگران برای بزرگ نشان دادن خود ندارد.

بیایید به جای جوک ساختن با اقوام، برای اقوام شعر دوستی بنویسیم.

روز جهانی زبان مادری فقط برای تبریک نیست، برای پایان دادن به تبعیض زبانی است.

لهجه من، افتخار من است.

نه به تمسخر، آری به احترام.

تنوع زبانی، زیبایی ایران است.

با لهجه‌ات حرف بزن، بلند و رسا.

مسخره کردن لهجه ممنوع.

زبان مادری، هویت من است.

احترام به اقوام، احترام به خودمان است.

ایران، رنگین‌کمان زبان‌ها.

لهجه شیرین است، اگر گوش شنوا باشد.

اصالت خریدنی نیست، مسخره کردنی هم نیست.