پیام‌های احساسی پدر و دختری با محوریت عاشورا 1405

دخترم، نور دیدگانم، گریه نکن که اشک‌هایت آتش به جانم می‌زند. آرام باش عزیز دلم.

رقیه جان، هر بار که می‌خندی، غم‌های عالم را فراموش می‌کنم. وداع با تو سخت‌ترین لحظه عاشوراست.

دختر قشنگم، اگر رفتم و برنگشتم، قول بده که صبور باشی و معجر از سرت نیفتد.

عزیزِ بابا، تو امانت من دست عمه‌ای. مبادا دشمن صدای گریه‌ات را بشنود و شاد شود.

بیا در آغوشم برای آخرین بار. بوی بهشت می‌دهی دخترم. دلم برای شیرین‌زبانی‌ات تنگ می‌شود.

دخترم، خارها را از بیابان جمع کرده‌ام، اما مراقب پاهای کوچکت باش. راه درازی در پیش است.

نازدانه‌ام، وقتی تشنه شدی، به یاد لب‌های من باش، اما شکایت نکن که خدا با صابران است.

من می‌روم تا تو سربلند باشی. چادرت خاکی می‌شود، اما پرچمت همیشه بالا می‌ماند.

خداحافظ ای آرام جانم. وعده ما خرابه شام، آنجا خودم به دیدارت می‌آیم.

دختر بابا، لبخند تو قوت قلب من در میدان جنگ است. مرا با اشک بدرقه نکن.

بابایی، نرو. اگه بری کی موهامو شونه کنه؟ کی برام قصه بگه؟

بابا جون، قول میدم دیگه آب نخوام، فقط تو پیشم بمون.

بابا، چرا زره پوشیدی؟ مگه نمیخوای منو بغل کنی؟ زرهت سرده، آغوشت رو میخوام.

بابای خوبم، اینا با ما چیکار دارن؟ چرا اینجوری نگاه میکنن؟ من می‌ترسم.

بابا، اگه رفتی، زود برگردیا. من طاقت دوری ندارم. دق می‌کنم.

بابا ببین، گوشواره‌هامو بهت میدم، فقط نرو میدون.

بابایی، دستات چرا می‌لرزه؟ بذار بوسشون کنم تا آروم بشی.

من دخترِ قهرمانِ توام بابا. گریه نمی‌کنم تا دشمنت خوشحال نشه، ولی دلم داره می‌ترکه.

بابا، بوی خون میدی. بوی جدایی میدی. دلم یه جوریه...

دوستت دارم بابا. تو بهترین بابای دنیایی. قول میدم دختر خوبی باشم.

رابطه پدر و دختری، مقدس‌ترین عاشقانه جهان است که در کربلا به اوج رسید.

هیچ پدری طاقت اشک دخترش را ندارد، و حسین (ع) سلطان عاطفه‌هاست. امان از لحظه وداع.

عشق پدر و دختر در کربلا، تفسیر آیه «مودت» است. عشقی که تا پای جان و فراتر از آن ادامه یافت.

دخترها بابایی‌اند... و چه سخت است برای دختری که سر بریده پدر را در آغوش بگیرد.

این جدایی، پایان عشق نبود؛ آغاز دلتنگی ابدی بود که در خرابه شام به وصال رسید.

نگاه حسین (ع) به رقیه (س)، نگاه خداست به بنده. سرشار از مهر، سرشار از درد.

قصه عاشورا، قصه پدری است که برای حفظ دین، از دردانه‌اش گذشت و دختری که برای پدر جان داد.

بابا یعنی تکیه‌گاه، و وقتی تکیه‌گاه روی نیزه باشد، دختر ویران‌نشین می‌شود.

آغوش پدر، امن‌ترین جای دنیاست. رقیه (س) دنبال این امنیت در میان دود و آتش بود.

پدر و دختر، دو نیمه یک سیب‌اند که تیغ ستم آن‌ها را جدا کرد، اما عشق پیوندشان داد.

در هندسه عشق، خط نگاه پدر به دختر، کوتاه‌ترین فاصله تا بهشت است.

دختر، لبخند خداست بر لبان پدر؛ و در کربلا، این لبخند به بغضی خونین بدل شد.

خداحافظی حسین (ع) با اهل حرم، یک‌طرف، وداع با دردانه سه ساله یک‌طرف. آنجا که زانو زد و گفت: لا تحرقی قلبی...

پدر رفت و دختر ماند با دنیایی از سوال و یک جواب سرخ بر فراز نیزه.

این قصه، قصه شکستن نیست؛ قصه پرواز دو کبوتر است که یکی با بال خونین رفت و دیگری با بال سوخته.