حضرت حمزه فرزند عبدالمطلب و هاله بنت وهب بود. ایشان در شهر مکه دیده به جهان گشود. دوران جوانی او به تمرینات رزمی، شکار شیر و حضور در مجالس بزرگان قریش گذشت. او به جوانمردی و آزادگی شهرت داشت و حتی پیش از اسلام نیز از ستمگری بیزار بود. رابطه عاطفی عمیقی میان او و برادرزادهاش حضرت محمد (ص) برقرار بود.
روزی کنیزی به حمزه خبر داد که ابوجهل به پیامبر (ص) توهین کرده است. حمزه که تازه از شکار بازگشته بود، با خشم به سراغ ابوجهل رفت و با کمان بر سر او کوبید و رسماً اعلام کرد که به دین محمد (ص) گرویده است. اسلام آوردن او که از پهلوانان نامی عرب بود، موازنه قدرت را در مکه تغییر داد و مشرکان را وادار به عقبنشینی کرد.
حضرت حمزه همپای دیگر مسلمانان به مدینه هجرت کرد. در مدینه، پیامبر میان او و زید بن حارثه پیمان برادری بستند. او نخستین کسی بود که پرچم فرماندهی سریههای نظامی اسلام را از دستان پیامبر دریافت کرد. نقش او در سازماندهی نظامی سپاه اسلام و آموزش جنگی به مسلمانان بسیار برجسته بود.
در جنگ بدر، حمزه یکی از سه دلاوری بود که در نبرد تن به تن اولیه پیروز شد. او شیبه بن ربیعه را از پای درآورد و در طول جنگ نیز رشادتهای فراوانی نشان داد. نام حمزه پس از بدر به عنوان کابوسی برای سران قریش تبدیل شد و همین امر باعث شد تا آنها نقشه قتل او را برای جنگ احد طراحی کنند.
حضرت حمزه تنها یک جنگجو نبود، بلکه الگویی از ایمان و یقین بود. او به ما آموخت که قدرت جسمانی باید در خدمت اعتلای کلمه حق باشد. میراث او، درس ایستادگی، فداکاری و دفاع از ولایت تا پای جان است که باید در تمام نسلهای اسلامی زنده بماند.
