روایت روز دوم محرم و ورود کاروان امام حسین به کربلا 1405

روز دوم محرم سال ۶۱ هجری، کاروان امام حسین (ع) به سرزمینی خشک و سوزان رسید.

اسب امام (ع) از حرکت ایستاد. امام پرسید: نام این زمین چیست؟ گفتند: غاضریه، نینوا... و کربلا.

وقتی نام کربلا را شنید، اشک در چشمانش حلقه زد و فرمود: اللهم انی اعوذ بک من الکرب و البلاء.

اینجا همان وعده‌گاه است. اینجا خون ما ریخته می‌شود و خیمه‌های ما به تاراج می‌رود.

امام دستور داد خیمه‌ها را برپا کنند. خیمه زینب (س) را در قلب خیمه‌ها و نزدیک خود قرار داد.

روز دوم، روز آغاز اضطراب زینب (س) است. خاک این زمین بوی جدایی می‌دهد.

کاروان عشق رحل اقامت افکند. اینجا آخرین منزلگاه است، جایی برای عروج به آسمان.

حُر بن یزید ریاحی با سپاهش در مقابل کاروان امام اردو زد، اما هنوز احترام نگه می‌داشت.

خیمه‌ها برپا شد، اما دل‌ها لرزان است. کودکان با تعجب به این بیابان خشک نگاه می‌کنند.

ورود به کربلا، یعنی ورود به منطقه ممنوعه عشق، جایی که عقل راهی ندارد.

کربلا! آغوش باز کن، عزیزترین مهمان خدا رسیده است.

زمین کربلا، آرام باش. قدم‌های سنگینی بر سینه‌ات قرار گرفته است. زینب (س) پیاده می‌شود.

چه استقبال گرمی دارد این آفتاب سوزان از گل‌های باغ محمدی.

روز دوم است و هنوز آب در مشک‌ها هست، هنوز لب‌ها تشنه نیست، اما دل‌ها تشنه بلاست.

خیمه‌ها را محکم کنید، طوفانی در راه است که تاریخ را ویران و آباد خواهد کرد.

زینب (س) خاک را بو می‌کند. این خاک بوی پیراهن خونین حسین (ع) را می‌دهد.

خوش آمدی ای حسین. اما ای کاش برمی‌گشتی. این خاک مهمان‌نواز خوبی نیست.

امروز خیمه‌ها برپاست، اما ده روز دیگر... امان از دل زینب.

صدای چکش‌ها که میخ خیمه را می‌کوبند، بر قلب زینب (س) فرود می‌آید.

اینجا کربلاست، نقطه تلاقی آسمان و زمین، و نقطه پایان انتظار انبیا.

رسید کاروان، به دشت بلا / دل زینب گرفت، تو این کربلا.

بگو این زمین، چه نامی داره؟ / چرا خاک اون، بوی غم داره؟

پیاده شوید، که مقصد اینجاست / همون وعده‌گاه، که گفتش خداست.

برادر دلم، پر از ماتمه / نگاهم به تو، پر از واهمه.

همینجا داداش، سرم می‌شکنه / کنار تنت، پرم می‌شکنه.

روز دومه، هنوز خیمه هست / هنوز ساقی و، هنوز دجله هست.

بزن خیمه را، عمو جان من / که راحت بخوابند، طفلان من.

زمین کربلا، خبردار باش / امانت‌دارِ، تن یار باش.

خدایا پناه، به تو می‌برم / از این دشت و این، غمِ در سرم.

ورودِ حرم، به مقتل رسید / صدایِ اجل، ز هر سو رسید.

دوم محرم، روز ورود کاروان اباعبدالله الحسین (ع) به سرزمین کربلا تسلیت باد.

امروز خاک کربلا بوسه‌گاه قدم‌های حسین (ع) شد. آغاز شمارش معکوس عاشورا.

کربلا، میهمانانت رسیدند. با آن‌ها مهربان باش... روز دوم محرم گرامی باد.

سلام بر خیمه‌هایی که امروز برپا شد و روز دهم در آتش سوخت.

ورود به کربلا، یعنی عبور از مرز تعلقات و رسیدن به فنای فی الله.

خیمه‌ها علم شد و کربلا، کربلا شد. روز دوم، روز اقامت در کوی یار.

به کربلا رسیدیم. بار بگشایید که اینجا محل شهادت عاشقان است.

از امروز خاک کربلا مقدس شد، چون خون خدا را در انتظار است.

روز دوم محرم: آرامش قبل از طوفان در دشت نینوا.

خدایا، به اضطراب دل زینب (س) در لحظه ورود به کربلا، به ما آرامش عطا کن.