در فرهنگ غنی ایرانی و اسلامی رابطه استاد و شاگردی جایگاه بسیار والایی دارد. از دیرباز فتوتنامهها و حلقههای درس بر پایه احترام به پیر و مرشد بنا شدهاند. داشتن یک منتور یا استاد راهنما تنها برای پیشرفت شغلی نیست بلکه برای تهذیب نفس و یادگیری راه و رسم زندگی سعادتمندانه نیز ضروری است. همانطور که مولوی میفرماید: پیر را بگزین که بی پیر این سفر / هست بس پر آفت و خوف و خطر.
بسیاری از افراد تفاوت بین منتور (استاد راهنما) و کوچ (مربی) را نمیدانند. منتور کسی است که تجربه و دانش تخصصی در یک زمینه خاص دارد و آن را سخاوتمندانه به شاگرد منتقل میکند. رابطه منتورینگ معمولا طولانی مدت و عمیق است. اما کوچ لزوماً متخصص رشته شما نیست و بیشتر با پرسشگری به شما کمک میکند تا پتانسیلهای خود را کشف کنید. در یافتن منتور دنبال تجربه و حکمت باشید.
درخواست از یک استاد برجسته برای پذیرش نقش منتوری نیازمند رعایت ادب و هوشمندی است. اساتید بزرگ معمولاً مشغلههای فراوانی دارند. بنابراین باید در درخواستی کوتاه و محترمانه اشتیاق و جدیت خود را نشان دهید. بیان اینکه چرا دقیقاً آن فرد را انتخاب کردهاید و چه هدفی دارید میتواند تأثیرگذار باشد. ادب و فروتنی کلید گشودن درهای حکمت است.
یکی از مزایای بزرگ داشتن یک منتور خوب دسترسی به شبکه ارتباطی ارزشمند اوست. یک استاد معتبر میتواند شما را به افراد کلیدی صنعت یا دانشگاه معرفی کند. این معرفیها که بر پایه اعتماد به استاد صورت میگیرد میتواند مسیر پیشرفت شما را سالها جلو بیندازد. البته امانتداری و حفظ آبروی استاد در این تعاملات بسیار حیاتی است.
پیدا کردن منتور تازه آغاز راه است. حفظ این رابطه نیازمند تلاش تعهد و قدرشناسی است. شاگرد باید با عمل به توصیهها و ارائه گزارش پیشرفت به استاد نشان دهد که سرمایهگذاری زمانی او بیهوده نبوده است. در فرهنگ ما دعای خیر استاد بدرقه راه شاگرد است و این پیوند معنوی فراتر از روابط مادی تعریف میشود.
