متن گرامیداشت شاهنامه‌خوانی و هنر نقالی 1405

نوای گرم مرشد، غبار از چهره تاریخ می‌زداید و رستم را دوباره به میدان می‌خواند. روز پاسداشت هنر نقالی گرامی باد.

درود بر نقالان شیرین‌سخن که با عصا و طومار، حافظان میراث فردوسی هستند. هنرشان مانا و صدایشان گرم باد.

مرشد! بزن به نام خدا، که داستان سیاوش را دگر باره بشنویم. روز هنر نقالی و شاهنامه‌خوانی مبارک.

نقالی تنها قصه گفتن نیست؛ جان بخشیدن به کلمات حماسی است. دست‌مریزاد به هنرمندان این عرصه.

هر بار که چوب‌دست مرشد بر زمین می‌خورد، لرزه بر اندام دیوهای زمانه می‌افتد. پاینده باد سنت نقالی.

روز بزرگداشت فردوسی، روز قدردانی از کسانی است که سینه به سینه، ابیات شاهنامه را به ما رساندند. روزتان مبارک.

شما راویان عشق و حماسه‌اید؛ حلقه‌ی اتصال ما به ریشه‌هایمان. روز هنر مقدس نقالی گرامی باد.

هنر نقالی، تئاتری تک‌نفر است با لشکری از واژگان. درود بر بازیگران صحنه تاریخ ایران.

نقالان، امانت‌داران فرهنگ شفاهی ما هستند. سایه پیران و پیشکسوتان این هنر بر سر فرهنگ ما مستدام.

وقتی نقل می‌گویید، گویی فردوسی نشسته و لبخند می‌زند. نفستان گرم ای میراث‌داران توس.

احترام به مرشد، احترام به فتوت و جوانمردی است. روز پاسداشت آیین‌های پهلوانی و نقالی مبارک.

طومارخوانی شما، کلاس درس غیرت و شجاعت است. خدا قوت به حافظان قصه‌های کهن.

صدای شما، پژواک تاریخ در کوه‌های زمان است. بمانید و بخوانید برای ایران.

هنر نقالی، نگینی بر انگشتر فرهنگ عامه ایران است. این درخشش جاودان باد.

به احترام تمام مرشدانی که در قهوه‌خانه‌ها و زورخانه‌ها، چراغ شاهنامه را روشن نگه داشتند، کلاه از سر برمی‌داریم.

شاهنامه‌خوانی، تمرین دلیری و خردورزی است. بیایید این سنت نیکو را در خانه‌هایمان زنده کنیم.

هر بیت شاهنامه، یک درس زندگی است. روز ترویج فرهنگ شاهنامه‌خوانی بر ایرانیان مبارک.

شاهنامه بخوانیم تا بدانیم که هستیم و ریشه‌هایمان کجاست. روز پیوند با هویت ملی گرامی باد.

نشستن پای نقل شاهنامه، سفر به دنیای اسطوره‌ها و پهلوانان است. این سفر معنوی گوارای وجودتان.

شاهنامه‌خوانی باید آیین هر شب خانه‌های ایرانی باشد، نه فقط موزه‌ها. بیایید با فردوسی آشتی کنیم.

کودکانمان را با رستم و گردآفرید آشنا کنیم، پیش از آنکه قهرمانان خیالی جایشان را بگیرند. روز شاهنامه‌خوانی مبارک.

خواندن شاهنامه، زنگار از دل می‌برد و روح را صیقل می‌دهد. این سنت دیرینه پاینده باد.

مجالس شاهنامه‌خوانی، کلاس درس وطن‌دوستی و اخلاق است. رونق این مجالس افزون باد.

بیایید به جای قصه‌های غریب، حماسه‌های خودی را برای فرزندانمان روایت کنیم. روز پاسداشت نقالی و شاهنامه‌خوانی مبارک.

شاهنامه، کتاب نیست؛ داروخانه درمان دردهای اجتماعی است. نسخه فردوسی را هر روز بخوانیم.

لذت شنیدن داستان بیژن و منیژه با صدای گرم نقال، تجربه‌ای تکرار نشدنی است. این سنت را حفظ کنیم.

شاهنامه‌خوانی، ادای دین به زبان فارسی و تاریخ ایران است. این دین را ادا کنیم.

فرهنگ پهلوانی با شاهنامه‌خوانی زنده می‌ماند. زورخانه‌ها و محافل ادبی، سنگر این فرهنگ هستند.

هر ایرانی یک شاهنامه‌خوان؛ شعاری برای حفظ اصالت. روز بزرگداشت فردوسی و هنر نقالی مبارک.

روایتگری داستان‌های ملی، غرور را در رگ‌های جوانان به جوش می‌آورد. زنده باد شاهنامه‌خوانی.

امشب همه با هم به تماشای هنرنمایی مرشدان می‌نشینیم تا تاریخ را مرور کنیم. وعده ما مراسم شاهنامه‌خوانی.

دوستان جان، بیایید در روز فردوسی، گوش جان بسپاریم به نقلِ نبرد رستم و اشکبوس.

دعوتید به ضیافت واژه‌ها و حماسه‌ها؛ مراسم پرده‌خوانی و نقالی به مناسبت روز فردوسی.

بیایید با حضور در مجالس نقالی، از این هنر رو به فراموشی حمایت کنیم. دیدار ما در پای نقل مرشد.

یک شب ایرانی، با نوای ضرب و نقل حماسی. منتظر حضور گرمتان در آیین شاهنامه‌خوانی هستیم.

فرصتی برای آشنایی کودکان با ابرقهرمانان ایرانی. در ویژه برنامه نقالی و شاهنامه‌خوانی همراه ما باشید.

بیایید گرد هم آییم و با شنیدن ابیات حکیم توس، روحمان را تازه کنیم.

مراسم بزرگداشت فردوسی همراه با اجرای زنده نقالی؛ شبی به یادماندنی برای فرهنگ‌دوستان.

حضور شما در مجلس شاهنامه‌خوانی، مایه دلگرمی هنرمندان سنتی و بقای این هنر است.

به میزبانی فردوسی بزرگ، گرد هم می‌آییم تا حدیث پهلوانی بشنویم.

پرده که کنار می‌رود، مرشد که «بسم‌الله» می‌گوید، زمان به عقب برمی‌گردد و سیمرغ پر می‌کشد.

چوب‌دست نقال، عصای موساست در وادی ادبیات؛ معجزه می‌کند و سنگ را به گریه می‌اندازد.

نقالی، هنر نقاشی کردن با کلمات است بر بوم خیال مخاطب. چه زیباست این تصویرگری.

صدای نقال، گاهی غرش رعد است و گاهی نسیم بهار؛ روایتگر خشم رستم و عشق رودابه.

در قهوه‌خانه‌های قدیم، شاهنامه نان شب روح مردم بود و نقال، ساقی این بزم معنوی.

هنر نقالی، رقص واژه‌ها در میدان رزم و بزم است. این رقص آیینی پاینده باد.

طومارهای کهنه نقالان، نقشه‌های گنج فرهنگ ما هستند. غبارشان توتیای چشم.

وقتی نقال از «سهراب‌کشی» می‌گوید، سنگ هم خون گریه می‌کند. این است جادوی بیان.

نقالی یعنی یک نفر، یک صدا، اما هزاران شخصیت. هنر یگانه‌ای که باید ستود.

شاهنامه‌خوانی، زمزمه‌های عاشقانه یک ملت با تاریخ خویش است.