مرور خاطرات شیرین و نوستالژیک جشن‌های نیمه رمضان در کودکی 1404

یادش بخیر شب نیمه رمضان، محله ما بوی نان تازه و شیرینی می داد. همه جا چراغانی بود و دل ها روشن.

کودکی ما با جشن های نیمه ماه رمضان گره خورده بود، مسابقه قرائت قرآن در مسجد و جایزه هایی که هنوز طعم شیرینش زیر دندان است.

یاد آن نان های صلواتی بخیر که به عشق کریم اهل بیت در صف نانوایی می ایستادیم و با افتخار به خانه می بردیم.

شب تولد امام حسن (ع)، کاسه های آش نذری بود که بین همسایه ها رد و بدل می شد و محبت را تقسیم می کردیم.

صدای خنده بچه ها، صدای مولودی خوانی پیرغلامان و عطر گلاب، سمفونی زیبای نیمه رمضان کودکی ما بود.

آن روزها سفره های افطار نیمه ماه رنگ دیگری داشت، انگار خدا هم لبخند می زد.

یادش بخیر رسم قشنگ (گره گشا) در جنوب، که بچه ها کیسه به دست در خانه ها را می زدند و شادی جمع می کردند.

جشن های خیابانی ساده، شربت زعفران و بامیه، و ما کودکانی که فکر می کردیم وسط بهشتیم.

نیمه رمضان یعنی شبی که بزرگترها مهربان تر می شدند و عیدی های کوچک، دل های ما را بزرگ می کرد.

زیباترین خاطره، دیدن اسم (حسن) روی کیک تولد بزرگی بود که در مسجد محل بین همه تقسیم می شد.

برای ما بچه ها، نیمه رمضان زنگ تفریح شیرین روزه داری بود.

چقدر ذوق داشتیم برای پوشیدن لباس نو در شب میلاد امام حسن (ع) وسط ماه خدا.

مسابقه های حفظ سوره های کوچک و جایزه مداد رنگی، تمام دنیای کودکی ما در شب میلاد بود.

یادش بخیر پدرم می گفت: امشب هر چی از خدا بخواهی، آقا امام حسن (ع) آمین می گوید.

شلوغی مسجد، سینی های چای که دست به دست می شد و ما که دنبال جمع کردن شکلات بودیم.

پخش کردن نان و پنیر سبزی بسته بندی شده بین نمازگزاران.

مولودی خوانی های سنتی بدون سیستم صوتی، ولی با یک دنیا صفا.

تزیین کوچه با ریسه های رنگی که خودمان با کاغذ رنگی درست می کردیم.

نذری پزان مادربزرگ و دیگ های بزرگی که بوی زندگی می داد.

جمع شدن فامیل دور هم و قصه گویی پدربزرگ درباره کرامت امام مجتبی (ع).