روز جهانی بادبادک (International Kite Day) که معمولاً در ۱۴ ژانویه جشن گرفته میشود، ریشه در جشنوارههای باستانی، به ویژه در هند (جشنواره اوتارایان) دارد. این روز نماد پایان زمستان و آغاز روزهای گرمتر و طولانیتر است. بادبادکبازی در فرهنگهای مختلف نمادی از آزادی، رهایی، شادی و تلاش انسان برای رسیدن به آسمان و ماوراء است. در ایران نیز بادبادکبازی تفریحی نوستالژیک است که نسلهای مختلف با آن خاطره دارند.
نگاه کردن به آسمان و دنبال کردن حرکت بادبادک، تأثیر عمیقی بر آرامش ذهن دارد. روانشناسان معتقدند این فعالیت ساده باعث کاهش استرس، افزایش تمرکز و تقویت حس آزادی میشود. «بادبادک درمانی» اصطلاحی است که به استفاده از این سرگرمی برای بهبود حال روحی اشاره دارد. همچنین ساختن بادبادک دستی، خلاقیت و مهارتهای حل مسئله را تقویت میکند.
در ادبیات و هنر، بادبادک معانی متعددی دارد. نخ بادبادک نماد «اتصال و کنترل» و خود بادبادک نماد «روح بلندپرواز» است. تضاد بین رها بودن در باد و اسیر بودن در دست انسان، دستمایه متون ادبی و عرفانی بسیاری شده است. جمله معروف «بادبادک با باد مخالف اوج میگیرد» درس ایستادگی و مقاومت در برابر مشکلات را میدهد.
برای بسیاری از ایرانیان، بادبادک یادآور پشتبامهای قدیمی، روزهای جمعه در پارکها و رقابتهای کودکانه است. ساختن بادبادک با کاغذ الگو، حصیر و سریش (چسب سنتی)، مهارتی بود که سینه به سینه منتقل میشد. یادآوری این خاطرات در روز جهانی بادبادک، حس نوستالژی شیرینی را بیدار میکند و پلی میزند بین نسل قدیم و جدید.
بادبادکبازی تمرین صبر است. باید منتظر باد مناسب ماند، باید نخ را به موقع شل و سفت کرد و باید شکست (سقوط بادبادک) را پذیرفت و دوباره تلاش کرد. این بازی ساده درسهای بزرگی از زندگی به کودکان میآموزد که موفقیت نیازمند زمان، تلاش و هماهنگی با شرایط محیطی است.
