یادداشت غمگین و انتقادی درباره بمباران شیمیایی سردشت و سکوت جهانی 1405

امروز تقویم ورق می‌خورد و به زخمی می‌رسد که هنوز باز است. سردشت، تنها نام یک شهر نیست؛ نام یک پرونده باز در دادگاه وجدان بشریت است. پرونده‌ای که متهمانش کراوات زده‌اند، ادکلن‌های فرانسوی زده‌اند و پشت میزهای حقوق بشر در نیویورک و ژنو نشسته‌اند.

کجاست آن حقوق بشری که گوش فلک را کر کرده است؟ چرا وقتی مردم سردشت مثل برگ خزان بر زمین می‌ریختند، سازمان ملل لال شده بود؟ هشتم تیر، روز مرگ انسانیت در سازمان‌های بین‌المللی است.

گازهای خردلی که نفس کودکان سردشت را برید، برچسب «ساخت آلمان» و «ساخت اروپا» داشت. تاریخ فراموش نمی‌کند که دموکراسی غربی، هدیه‌اش برای مردم کردستان ایران، تاول و مرگ بود.

سکوت... سنگین‌ترین واژه برای توصیف واکنش جهان به فاجعه سردشت. وقتی صدام با چراغ سبز غرب، جنونش را بر سر مردم بی‌دفاع خالی می‌کرد، مدعیان تمدن چشم‌هایشان را بستند. این سکوت، همدستی در جنایت بود.

امروز هم همان‌ها که سلاح شیمیایی به صدام دادند، دایه مهربان‌تر از مادر شده‌اند. اما جانباز سردشتی که با هر نفس جان می‌دهد، خوب می‌داند که اشک تمساح غرب، شورتر از گاز خردل است.

سردشت سوخت تا چهره واقعی لیبرال دموکراسی بسوزد و نمایان شود. آن‌هایی که امروز شعار «زن، زندگی، آزادی» می‌دهند، دیروز زنان و کودکان ما را زنده زنده سوزاندند.

ما مدعیان حقوق بشر را در سرفه‌های خونی جانبازانمان محاکمه می‌کنیم. دادگاه ما در لاهه نیست، در سینه سوخته مردمی است که هنوز بوی سیر و خردل می‌دهند.

جهان به سردشت بدهکار است؛ بدهکار یک عذرخواهی، یک حقیقت‌گویی و یک عدالت. اما افسوس که عدالت در قاموس سیاست‌بازان غربی، کالایی لوکس و نمایشی است.

هشتم تیر، تلنگری است به حافظه تاریخی ما. نباید فراموش کنیم که دشمن، همان دشمن است؛ فقط ابزارش عوض شده. دیروز بمب شیمیایی، امروز تحریم دارویی. هدف، نابودی نفس‌های ماست.

قلم شرم می‌کند از نوشتن دردی که ۳۰ سال است ادامه دارد. اما شرم‌آورتر، وقاحت دنیایی است که هنوز هم حاضر نیست بگوید: «ما کردیم». ننگ بر این تمدن وحشی.

عدالت کجاست؟ در کپسول‌های اکسیژنی که تمام می‌شود یا در قطعنامه‌هایی که هرگز صادر نشد؟ سردشت فریاد می‌زند: عدالت می‌خواهم.

ما خواهان محاکمه شرکت‌های اروپایی هستیم که مواد شیمیایی را به صدام فروختند. سود تجارت آن‌ها، به قیمت جان عزیزان ما تمام شد.

سردشت سند مظلومیت ایران و سند توحش مدرن غرب است. این سند را باید قاب گرفت و به دیوار سازمان ملل کوبید.

جانباز سردشتی، آیینه دق تمدن غرب است. هر تاول روی بدنش، یک کیفرخواست علیه آمریکاست.

چرا کسی برای پرندگان مرده سردشت شمع روشن نکرد؟ چون آن‌ها ایرانی بودند و خونشان رنگی نداشت؟ وای بر این تبعیض.

بوی سیر می‌آید... نه از آشپزخانه، که از آسمان. بوی مرگ است. بوی خردل. سردشت نفس نمی‌کشد، سردشت سرفه می‌کند. و دنیا؟ دنیا پنبه در گوش گذاشته است.

کودکی عروسکش را رها کرد و دوید، اما هوا سنگین بود. افتاد و دیگر برنخاست. و «حقوق بشر» در همان لحظه در حال نوشیدن قهوه بود.

اینجا شهر تاول‌های سر باز است. اینجا حتی درختان هم جانبازند. و سکوت جهانی، نمکی است که بر این زخم‌ها پاشیده می‌شود.

چه کسی پاسخگوی جوانی است که در ۳۰ سالگی پیر شده است؟ چه کسی تاوان ریه‌های سوخته را می‌دهد؟ خدا می‌بیند و همین کافیست.

باد می‌وزد و هنوز بوی غربت می‌آورد. غربت مردمی که در خانه خود غریبانه جان دادند و جهان تماشا کرد.

سردشت: قربانی جنایت، قربانی سکوت.

حقوق بشر غربی = گاز خردل آلمانی.

سکوت سازمان ملل، بوی جنایت می‌دهد.

سردشت سند رسوایی غرب است.

تاول‌های سردشت، دروغ حقوق بشر را افشا می‌کند.

ما فراموش نمی‌کنیم؛ نه جنایتکار را، نه حامیانش را.

مرگ بر حقوق بشرِ شیمیایی.

سردشت، زخم باز تاریخ.

اروپا شریک جرم صدام است.

نفس‌های خسته سردشت، فریاد انتقام است.