مصاحبه با زائر اولی‌های اربعین و حس و حالشان 1405

اصلاً فکرش را نمی‌کردم که با چنین جمعیتی روبرو شوم، شوکه شدم.

همه می‌گفتند شلوغ است، اما شنیدن کی بود مانند دیدن.

باورم نمی‌شود که این همه غذا و خدمات رایگان باشد، انگار خواب می‌بینم.

عظمت این همایش را فقط باید آمد و دید، دوربین‌ها ناتوانند.

من آدم مذهبی سفت و سختی نیستم، اما اینجا جوّی دارد که آدم را می‌گیرد.

این همه مهربانی از غریبه‌ها؟ گیج شده‌ام از این همه انسانیت.

فکر می‌کردم سخت می‌گذرد، اما سختی‌اش هم شیرین است.

ابعاد این حرکت فراتر از درک من است، انگار در دنیای دیگری هستم.

هیچ وقت فکر نمی‌کردم پیاده‌روی بتواند اینقدر روح را جلا دهد.

مات و مبهوت مانده‌ام که این همه آدم کجا می‌روند با این شور؟

سال‌ها بود عکس‌های اربعین را می‌دیدم و حسرت می‌خوردم، حالا خودم اینجام.

لحظه‌ای که پاسپورتم مهر خورد، انگار دنیا را به من دادند.

هنوز باورم نمی‌شود که اسم من هم در لیست زوار حسین (ع) نوشته شد.

همیشه فکر می‌کردم من لایق نیستم، اما آقا دعوت کرد.

وقتی اولین عمود را دیدم، بغضم ترکید؛ بالاخره آمدم.

این سفر رویای بچگی‌هایم بود که مادرم تعریف می‌کرد.

احساس می‌کنم در قطعه‌ای از بهشت قدم می‌زنم.

خدا را شکر که نمردم و کربلا را در اربعین دیدم.

رسیدن به اینجا معجزه زندگی من بود.

حس می‌کنم دوباره متولد شده‌ام.

فکر می‌کردم هوا گرم و غیرقابل تحمل باشد، اما عشق فضا را لطیف کرده.

شنیده بودم عراقی‌ها مهمان‌نوازند، اما ندیده بودم که پای زائر را ببوسند.

تصورم از امنیت عراق چیز دیگری بود، اینجا امن‌ترین جای دنیاست.

فکر می‌کردم پیاده‌روی ۸۰ کیلومتر غیرممکن است، اما انرژی جمع مرا می‌برد.

در تلویزیون فقط شلوغی را می‌بینیم، اینجا نظم در بی‌نظمی را حس می‌کنیم.

شنیده بودم غذا زیاد است، اما ندیده بودم التماس کنند که بخوری.

تفاوت واقعیت اربعین با تبلیغات منفی رسانه‌ها زمین تا آسمان است.

این حس برادری بین ایران و عراق را باید لمس کرد تا باور کرد.

فکر می‌کردم خسته می‌شوم و برمی‌گردم، اما الان دلم نمی‌خواهد تمام شود.

تجربه شخصی من خیلی عمیق‌تر از شنیده‌هایم است.

با خودم عهد بستم که تا زنده‌ام، هر سال اربعین بیایم.

قول دادم وقتی برگشتم، آدم بهتری باشم و حسینی زندگی کنم.

نذر کردم سال بعد پدر و مادرم را هم با خودم بیاورم.

عهد بستم پیام‌رسان این زیبایی‌ها برای کسانی باشم که نیامدند.

قول دادم اخلاق اربعینی یعنی ایثار و گذشت را در شهر خودم پیاده کنم.

دیگر نمی‌توانم غیبت کنم، من نمک‌گیر حسین (ع) شده‌ام.

عهد بستم که نایب‌الزیاره شهدا باشم در سفرهای بعدی.

تصمیم گرفتم سبک زندگی‌ام را تغییر دهم.

قول دادم سال بعد در یکی از موکب‌ها خادمی کنم.

این سفر نقطه عطف زندگی من شد، عهد می‌بندم برنگردم به گذشته.

اگر از من بپرسید چه حسی داری، فقط می‌توانم گریه کنم.

کلمه‌ای برای توصیف این حال پیدا نمی‌کنم، باید تجربه کنید.

حسی آمیخته از غم، شادی، غرور و بندگی.

انگار روحم از بدنم جدا شده و دارد پرواز می‌کند.

اینجا زمین نیست، آسمان به زمین آمده است.

حسی دارم که تا حالا در هیچ سفری نداشتم، حس تعلق.

قلبم دارد از سینه بیرون می‌زند، این چه شوری است؟

احساس سبکی می‌کنم، انگار کوه گناه از دوشم برداشته شده.

زبانم قاصر است، فقط می‌گویم: الحمدلله.

اینجا جایی است که خدا را به وضوح حس می‌کنی.