روز اول ماه مبارک رمضان، آغاز یک دوره سیروزه سازندگی و تهذیب نفس است. شروع پرقدرت و با معنویت در این روز، میتواند تضمینکننده موفقیت در کل ماه باشد. در روایات اهل بیت (ع) بر انجام اعمالی همچون غسل، دعا و صدقه در این روز تاکید شده است تا مومن با طهارت جسم و روح وارد ضیافت الهی شود.
یکی از اعمال مستحبی موکد در روز اول ماه رمضان، غسل کردن است. امام صادق (ع) فرمودند: هر کس در شب یا روز اول ماه رمضان غسل کند و مقداری گلاب بر سر و صورت خود بزند، از بیماریهای جسمی و روحی در آن سال ایمن میماند. این عمل نمادی از پاکیزگی برای ورود به مهمانی خداست.
برای روز اول، نمازی دو رکعتی وارد شده است که در رکعت اول بعد از حمد، سوره فتح و در رکعت دوم سوره دلخواه خوانده میشود. گفته شده خواندن این نماز باعث میشود خداوند در آن سال بدیها و آفات را از شخص دور کند و او را در پناه خود حفظ نماید.
در دعای روز اول، از خداوند میخواهیم که روزه ما را شبیه روزه «صائمین» (روزهداران واقعی) قرار دهد. این یعنی روزهای که فقط تشنگی و گرسنگی نیست، بلکه ترک گناه و قرب به خداست. همچنین درخواست بیداری از «خواب غافلان» هشداری است برای استفاده از لحظه لحظه این ماه عزیز.
نیت، روح عبادت است. در روز اول ماه مبارک رمضان، میتوان نیت کرد که «یک ماه تمام را برای رضای خدا روزه میگیرم». این نیت کلی کافی است، اما تجدید نیت در هر شب یا سحر نیز پسندیده است. مهم خلوص نیت و دوری از ریا است.
