متن روضه تاریخی بستن آب و تشنگی کودکان در کربلا 1405

روز هفتم محرم، عمر سعد دستور داد شریعه فرات را محاصره کنند. نامه‌ای از ابن زیاد رسید: آب را بر حسین و یارانش ببند، همانطور که بر عثمان بستند.

عمرو بن حجاج با چهار هزار سوار بر کناره فرات مستقر شد. صدای آب می‌آمد، اما لب‌ها خشک بود. محاصره اقتصادی و حیاتی آغاز شد.

تاریخ می‌نویسد در خیمه‌ها مشک‌ها هنوز اندکی آب داشت، اما گرمای هوا و تعداد زیاد کودکان، ذخیره را به سرعت تمام کرد. تشنگی، مهمان ناخوانده خیمه‌ها شد.

عباس (ع) نگاهش به فرات بود و دستانش بر قبضه شمشیر، اما فرمان امام صبر بود. جنگ برای آب نبود، جنگ برای عقیده بود، اما آب سلاح ناجوانمردانه دشمن شد.

روز هفتم، آغاز امتحان بزرگ عطش بود. امتحانی که با گریه علی‌اصغر در روز دهم به اوج خود رسید.

صدای «العطش» کودکان، جانسوزترین سمفونی تاریخ است که در دشت کربلا پیچید. لب‌های کوچک ترک خورده، جگرهای سوخته.

کودکان پیراهن‌های خود را بالا می‌زدند و شکم‌هایشان را روی خاک نمناک خیمه می‌گذاشتند تا شاید اندکی خنک شوند.

سکینه (س) مشک خالی را تکان می‌داد، شاید قطره‌ای آب پیدا شود تا به گلوی خشک علی‌اصغر برساند، اما دریغ.

ماهی را دیده‌ای که از آب بیرون افتاده و دهان باز و بسته می‌کند؟ حال کودکان حرم اینگونه بود.

مادری گوشواره‌اش را درآورد تا شاید با جرعه‌ای آب عوض کند، اما اینجا بازار کوفه نیست، اینجا قتلگاه انسانیت است.

عباس جان، صدای گریه بچه‌ها را می‌شنوی؟ همه می‌گویند عمو عباس هست، آب می‌آورد. شرمندگی دارد عباس را می‌کشد.

سقا بودن در کربلا یعنی آب شدن از خجالت. وقتی مشک خالی است، پهلوان‌ترین مرد عالم هم که باشی، زانویت سست می‌شود.

موج‌های فرات جلوی چشمان عباس بالا و پایین می‌روند و به او دهن‌کجی می‌کنند. ای آب، تو مهریه زهرایی، چرا بر فرزندش حرامی؟

عباس مشک را به دندان گرفت تا قولش به سکینه زمین نیفتد، اما تیرها امان ندادند.

آب در کربلا قیمت جان داشت. عباس دستانش را داد تا آبروی آب را بخرد، اما مشک پاره شد و آرزوها بر باد رفت.

خدایا این چه مهمان‌نوازی است؟ آب را بر حیوانات بیابان حلال کردند، اما بر پسر پیامبر حرام؟

علی‌اصغر زبان ندارد بگوید تشنه‌ام، فقط تلظی می‌کند. تلظی یعنی زبان کوچک را دور دهان خشک چرخاندن.

رباب شیر ندارد. ناخن‌های علی‌اصغر بر سینه مادر، خطی از خون و شرمندگی می‌کشد.

صدای آب آب گفتن بچه‌ها، ستون خیمه صبر زینب را می‌لرزاند. چگونه آرامشان کند وقتی آبی نیست؟

آب فرات تا قیامت شرمنده لب‌های حسین است. رودی که جاریست اما نتوانست امامش را سیراب کند.

بستن آب، حربه دشمن زبون است. یزیدیان وقتی در منطق کم آوردند، به تحریم متوسل شدند.

تشنگی کربلا نشان داد که آل‌الله حاضرند از حیاتی‌ترین نیاز جسمانی بگذرند، اما زیر بار ذلت نروند.

عطش جسمانی تمام شد، اما عطش حقیقت‌جویی که حسین (ع) در دل تاریخ ایجاد کرد، هرگز فرو نمی‌نشیند.

کربلا کلاس درس است؛ گاهی باید سوخت و تشنه ماند تا اسلام زنده بماند.

آن‌ها آب را بستند تا اراده‌ها را بشکنند، غافل از آنکه عشق با تشنگی شعله‌ورتر می‌شود.