متن ادبی درباره وفاداری حضرت ام‌البنین به فرزندان حضرت زهرا 1405

وقتی قدم به خانه وحی گذاشت، نگذاشت کسی او را فاطمه صدا بزند. گفت: «مرا فاطمه نخوانید تا مبادا زینب و کلثوم و حسنین با شنیدن نام مادشان، غم هایشان تازه شود.» او ام البنین شد تا کنیز فرزندان فاطمه باشد، نه نامادری آن ها.

ادب ام البنین (س) در تاریخ بی نظیر است. او فرزندان خودش را بلاگردان فرزندان زهرا (س) کرد. به عباسش آموخت که هرگز حسین (ع) را برادر صدا نزند، بلکه بگوید: سیدی و مولای. این یعنی اوج معرفت به مقام ولایت.

ام البنین یعنی ذوب شدن در ولایت. او چهار پسرش را فرستاد و گفت: «اگر حسین (ع) تشنه است، شما حق ندارید آب بنوشید.» و عباس (ع) چه خوب درس مادر را پس داد وقتی آب را بر روی آب ریخت.

در مدینه وقتی کاروان اسرا برگشت، نپرسید عباس من کجاست؟ فریاد زد: «از حسین برایم بگویید، فرزندانم و هرچه زیر این آسمان است فدای حسین فاطمه باد.» این جمله، سند وفاداری ابدی اوست.

او مادر نبود، اما مادری کرد. آنچنان پروانه وار دور شمع وجود حسنین می گشت که گرد یتیمی بر چهره آنان ننشیند. ام البنین، مرهم زخم های خانه علی (ع) بود.

بقیع، دفتر خاطرات ام البنین است. جایی که روی خاک می نشست و چهار صورت قبر می کشید، اما نه برای پسرانش، بلکه برای روضه خوانی بر غربت حسین (ع).

ام البنین (س) در بقیع، رسانه کربلا بود. گریه های او سیاسی بود، ناله هایش تیر بر قلب بنی امیه بود. او نگذاشت کربلا در کربلا بماند.

بانوی ادب، حتی در عزاداری هم ادب را رعایت می کرد. اول برای حسین (ع) گریه می کرد، بعد برای دستان قلم شده عباس. او تا آخرین نفس، خود را خادم درگاه زهرا (س) می دانست.

سلام بر مادری که پسرانش را نذر کرد و خود در بقیع، پاسدار خون آن ها شد. بقیع هنوز صدای ناله های جانسوز او را در حافظه دارد.

مادری کردن فقط به زاییدن نیست. ام البنین ثابت کرد که می توان مادر نبود اما مادری کرد. او چنان محبتی به یادگاران زهرا (س) کرد که آن ها او را مادر خطاب می کردند.

ام البنین (س) باغبان گلی شد که ریشه اش در کوثر بود. او با اشک چشم و خون دل، نهال عاشورا را در خانه علی (ع) آبیاری کرد.

ای بانوی باوفا، تاریخ در برابر عظمت تو سر تعظیم فرود می آورد. تویی که همسر علی بودن را در خدمت به فرزندان زهرا معنا کردی.