روز اول ماه رمضان، ورودی ضیافت الهی است. اعمال مستحبی این روز مانند غسل، نماز و صدقه، در واقع آداب حضور در این مهمانی بزرگ هستند. همانطور که انسان برای رفتن به مهمانی مهم، خود را میآراید و معطر میکند (غسل و گلاب)، هدیه میبرد (صدقه) و با صاحبخانه گفتگو میکند (نماز و دعا)، این اعمال نیز آمادگی روحی و جسمی مومن را برای بهرهبرداری از ماه خدا نشان میدهد.
غسل کردن در روز اول ماه رمضان، به ویژه در آب جاری، تاکیدی بر پاکیزگی است. روایات اشاره دارند که ریختن ۳۰ کف آب بر سر، ایمنی از دردهای جسمانی در طول سال را به همراه دارد. این عمل نمادین، شستن گناهان و آماده شدن برای یک شروع تازه است.
استفاده از گلاب در روز اول ماه رمضان، یکی از مستحبات جالب توجه است. امام صادق (ع) فرمودند که هر کس در روز اول ماه رمضان کفی از گلاب به صورت بزند، از خواری و فقر نجات مییابد و اگر بر سر بریزد، از بیماری سرسام (و بیماریهای مغزی) ایمن میشود. این عمل نشاطآور است.
نماز اول ماه که در تمام ماههای قمری وارد شده، در ماه رمضان اهمیت دوچندان دارد. این نماز که شامل سوره توحید و قدر است، به همراه صدقه، سلامتی انسان را در آن ماه تضمین میکند (به فرموده روایات: سلامتیاش را از خدا میخرد).
شروع ماه با دعای ۴۴ صحیفه سجادیه و زیارت امام حسین (ع)، جهتدهی معنوی به کل ماه است. این ادعیه اهداف ماه رمضان را برای ما روشن میکنند: توبه، کمک به دیگران، و رعایت حقوق. توسل به اهل بیت، راه میانبر برای قبولی اعمال است.
