شعر و ادبیات همواره یکی از سلاحهای مؤثر مردم فلسطین در برابر اشغالگری بوده است. شاعران بزرگی مانند محمود درویش، سمیح القاسم و فدوی طوقان با اشعار خود، حافظه تاریخی ملت فلسطین را زنده نگه داشتهاند. شعر مقاومت، فریاد مظلومیت و در عین حال سند هویت ملی فلسطینیان است که مرزها را درنوردیده است.
در اشعار مربوط به فلسطین و غزه، نمادهای خاصی تکرار میشوند. درخت زیتون (نماد ریشه داشتن و صلح)، کلید (نماد حق بازگشت آوارگان)، سنگ (نماد مقاومت مردمی) و کبوتر خونین (نماد صلح ذبح شده). این نمادها زبانی مشترک و جهانی برای بیان درد و امید مردم غزه ایجاد کردهاند.
کلمات گاهی از گلولهها نافذترند. اشعار حماسی و رجزخوانیها، روحیه مبارزان را در میدان نبرد تقویت میکند و ترس را در دل دشمن میاندازد. شعر مقاومت، سوختِ معنویِ انتفاضه و ایستادگی مردم غزه در برابر محاصره و بمباران است.
شاعران ایرانی پس از انقلاب اسلامی، سهم بزرگی در غنیسازی ادبیات مقاومت داشتهاند. پیوند زدن مفاهیم عاشورایی و کربلا با حوادث غزه و فلسطین، ویژگی بارز شعر پایداری در ایران است. این اشعار پل عاطفی میان مردم ایران و فلسطین ایجاد کرده است.
مقاومت غزه نه تنها شاعران عرب و ایرانی، بلکه شاعران آزاده سراسر جهان را تحت تأثیر قرار داده است. امروز شعر غزه یک ژانر جهانی در ادبیات متعهد است که جنایات جنگی و نسلکشی را محکوم میکند و صدای انسانیت بیدار است.
