یادداشت کوتاه درباره روایت فتح و شهید آوینی 1405

روایت فتح تنها یک مستند جنگی نبود، بلکه منظومه‌ای عرفانی بود که جنگ را از زاویه آسمان روایت می‌کرد. آوینی در این اثر، پوسته ظاهری جنگ را می‌شکافت تا به باطن عاشورایی آن برسد.

صدای آوینی در روایت فتح، صدای راوی حقیقت بود. لحن آرام و حزین او، مخاطب را از هیاهوی میدان نبرد جدا می‌کرد و به خلوت انس با خدا می‌برد. او نشان داد که دوربین می‌تواند ابزار سلوک باشد.

شاهکار شهید آوینی در روایت فتح، تلفیق حماسه و عرفان بود. او رزمندگان را نه به عنوان سربازان نظامی، بلکه به عنوان سالکان طریقت عشق معرفی می‌کرد که مقصدشان لقاءالله بود.

روایت فتح سند هویت معنوی دفاع مقدس است. آوینی با نریشن‌های عمیق خود، مفاهیمی چون زمان، مکان، شهادت و انتظار را بازتعریف کرد و تاریخ نقلی را به تاریخ حکمی تبدیل نمود.

آنچه روایت فتح را جاودانه کرد، اخلاص سازنده‌اش بود. آوینی خود را در برابر عظمت روحی بسیجیان هیچ می‌دید و همین نگاه، باعث شد تا تصاویرش آینه تمام‌نمای فطرت پاک رزمندگان شود.

وقتی صدای سید مرتضی روی تصاویر می‌نشست، گویی زمان متوقف می‌شد. روایت فتح، قصه‌ی دلدادگی پروانه‌هایی بود که گرد شمع حسین (ع) می‌چرخیدند و آوینی، ترجمان سوختن آن‌ها بود.

دوربین آوینی در روایت فتح، چشم شیشه‌ای نبود، چشم دل بود. او می‌دید آنچه را که دیگران نمی‌دیدند؛ لبخند رضایت را در اوج درد، و آرامش را در میان آتش و خون.

روایت فتح، کلاس درس بود؛ درسی که معلمش شهدا بودند و مفسرش آوینی. او به ما آموخت که در معرکه جنگ هم می‌توان عارف بود و در هیاهوی توپ و تانک، صدای بال فرشتگان را شنید.

سید شهیدان اهل قلم در روایت فتح، مرثیه‌خوان نبود، حماسه‌سرا بود. او غم را به امید و مرگ را به حیات ابدی پیوند می‌زد. روایت او، روایت فتح خاک نبود، روایت فتح دل‌ها بود.

هنوز هم وقتی نوای موسیقی متن روایت فتح شنیده می‌شود، دل‌ها هوایی کربلا می‌شود. آوینی با هنر خویش، پلی زد میان فکه و کربلا، میان امروز و عاشورا.

سربازان امام زمان (عج) از هیچ چیز جز گناهان خویش نمی‌هراسند. (برگرفته از روایت فتح)

اینان یاران حسین‌اند؛ همانان که زمین و زمان را مسخر اراده خویش کرده‌اند.

پندار ما این است که شهدا رفته‌اند و ما مانده‌ایم، اما حقیقت آن است که زمان ما را با خود برده است.

عالم محضر شهداست، اما کو محرمی که این حضور را دریابد؟

بسیجی عاشق کربلاست و کربلا را تو مپندار که شهری است در میان شهرها و نامی است در میان نام‌ها.

جاذبه خاک به ماندن می‌خواند و آن عهد باطنی به رفتن... و بسیجی اهل رفتن است.

در عالم رازی است که جز به بهای خون فاش نمی‌شود.

شهادت پایان نیست، آغاز حیات جاودانه است در جوار رحمت حق.

ای شهید، ای آنکه بر کرانه ازلی و ابدی وجود بر نشسته‌ای، دستی برآور و ما را نیز از این ظلمات رهایی بخش.

کربلا ما را نیز در خیل کربلاییان بپذیر. ما می‌آییم تا بر خاک تو بوسه زنیم.