بر اساس روایات معتبر از اهل بیت (ع)، ماه مبارک رمضان تنها ماه نزول قرآن نیست، بلکه ماه نزول سایر کتب آسمانی نیز میباشد. امام صادق (ع) میفرمایند: «تورات در ششم رمضان، انجیل در دوازدهم رمضان، زبور در هجدهم رمضان و قرآن در شب قدر نازل شده است». این توالی نزول نشان میدهد که ماه رمضان همواره ظرف زمانی مقدسی برای ارتباط خداوند با بشر و ارسال پیامهای هدایت بوده است. این موضوع جایگاه والای رمضان را در تمام ادیان ابراهیمی اثبات میکند.
قرآن کریم در آیات متعددی (مانند آیه ۴۶ سوره مائده) از انجیل به نیکی یاد کرده و میفرماید: «و به او (عیسی) انجیل را دادیم که در آن هدایت و نور است». از دیدگاه اسلام، انجیلِ اصلی، کتابی الهی و وحیانی بوده که بر حضرت عیسی (ع) نازل شده و حاوی احکام، نصایح و بشارتِ آمدن پیامبر اسلام (ص) بوده است. مسلمانان ضمن احترام به این کتاب آسمانی، معتقدند که انجیلهای موجود در دست مسیحیان، اگرچه حاوی بخشی از حقایق است، اما در طول تاریخ دچار تحریف و آمیختگی با سخنان دیگران شده است.
حضرت عیسی (ع) یکی از پنج پیامبر اولوالعزم و صاحب شریعت است که نامش ۲۵ بار در قرآن ذکر شده است. قرآن او را «کلمة الله» و «روح الله» مینامد و بر تولد معجزهآسای او از حضرت مریم (س)، سخن گفتن در گهواره و انجام معجزات الهی تاکید دارد. نزول انجیل در دوازدهم رمضان، یکی از نقاط عطف رسالت ایشان محسوب میشود. اعتقاد به نبوت ایشان و کتاب آسمانیاش، شرط ایمان برای هر مسلمان است.
اسلام معتقد است که انجیل اصلی (نه لزوماً چهار انجیل فعلی) شامل دعوت به توحید، اخلاق، زهد و محبت بوده است. همچنین یکی از مهمترین مأموریتهای انجیل، تایید توراتِ موسی (ع) و بشارت دادن به ظهور پیامبر خاتم (حضرت محمد ص) با نام «احمد» بوده است (سوره صف، آیه ۶). بنابراین، انجیل حلقهای متصلکننده میان یهودیت و اسلام و کاملکننده شریعت پیشین بوده است.
همزمانی نزول کتب مقدس در ماه رمضان، فرصتی بینظیر برای گفتگوی ادیان و تقریب مذاهب است. این واقعیت تاریخی یادآور میشود که سرچشمه همه ادیان توحیدی یکی است و همه انبیا برای یک هدف مبعوث شدهاند. گرامیداشت سالروز نزول انجیل توسط مسلمانان، پیامی از صلح، دوستی و احترام متقابل به پیروان حضرت مسیح (ع) مخابره میکند و نشان میدهد که اسلام دین انحصارطلب نیست، بلکه دین تصدیق و تکمیل است.
