متن روضه مکتوب و مجلسی شهادت امام حسن عسکری 1405

(با سلام به امام زمان شروع کنید) السلام علیک یا بقیه الله... آقا جان، امروز شال عزا انداختی، امروز گرد یتیمی بر چهره ات نشست. کیست که بیاید سامرا و به شما تسلیت بگوید؟ امروز خانه امام عسکری چه خبر است؟

دلها را روانه سامرا کنیم، کنار ضریح شش گوشه... بله امام عسکری هم ضریح شش گوشه دارد، او هم در کنار پدرش و نرجس خاتون و حکیمه خاتون آرمیده. اما امروز سامرا غوغاست.

امروز روز هشتم ربیع است، روزی که قلب عالم امکان گرفت. امام جوانی که هنوز ۲۸ بهار از عمرش نگذشته، در بستر بیماری افتاده. نه بیماری معمولی، زهر کین معتمد عباسی تمام بدنش را مسموم کرده.

یا صاحب الزمان، شرمنده ایم که پدرتان در غربت و حصر جان داد. مجالس ما بوی سامرا می دهد. بیایید برای غریب ترین امام، که حتی در خانه خودش هم زندانی بود گریه کنیم.

نقل شده است در آن لحظات آخر، ضعف شدیدی بر بدن مطهر امام عسکری (ع) مستولی شده بود. سم تمام اعضا و جوارح آقا را فرا گرفته. فرمود: «برایم آب بیاورید که تشنه ام.» خادمی آب آورد (یا دم نوش مصطکی). ظرف آب را به دست مبارک امام دادند.

(اوج روضه) اما روایت می گوید: همین که ظرف آب را نزدیک دهان برد، از شدت لرزش دست، ظرف به دندان های مبارک می خورد... «فَجَعَلَ یَضْرِبُ عَلی اَسْنانِهِ»... نتوانست آب را بنوشد. ظرف را زمین گذاشت.

در این لحظه فرمود: «پسرم مهدی را صدا بزنید.» آقا امام زمان، که کودکی ۵ ساله بودند، با وقار و هیبت وارد شدند. تا چشم پدر به پسر افتاد، گریست. فرمود: «یا سَیِّدَ اَهْلِ بَیْتِهِ اِسْقِنِی الْماءَ...» ای سرور اهل خانه، تو به من آب بده، که من به سوی پروردگارم می روم.

امام زمان (عج) کاسه آب را برداشتند، به لبان پدر نزدیک کردند. پدر را سیراب کردند. بعد امام عسکری فرمود: پسرم، مرا وضو بده. مهدی زهرا (ع) پدر را وضو داد، آماده نماز شد... سر پدر را به دامن گرفت...

(اینجا دلها را ببرید کربلا) آی عزاداران! امام عسکری در لحظه جان دادن سرش در دامن پسرش بود، لب تشنه نماند، پسرش مهدی کنارش بود... اما دلها بسوزد برای آن آقایی که در گودال قتلگاه، نه تنها کسی سرش را به دامن نگرفت، بلکه...

یا اباعبدالله... اینجا پسر آمد سر پدر را به دامن گرفت، اما در کربلا پسر آمد، دید سر پدر بر نیزه هاست... اینجا ظرف آب به دندان امام عسکری خورد، اما لب و دندان حسین (ع) را با چوب خیزران آزردند...

امام عسکری آب نوشید و جان داد، اما فدای آن لب های خشکیده ای که در کنار نهر علقمه صدا زد: «وحق جدی انا عطشان»... لا یوم کیومک یا اباعبدالله.

(دعا کنید) خدایا به حق امام عسکری، فرج فرزندش را برسان. ما را از یارانش قرار ده. زیارت سامرا نصیب ما بگردان.

دوستان، امام عسکری (ع) خیلی غریب بودند. تمام عمر در پادگان نظامی، زیر نظر جاسوسان. حتی نمی توانستند شیعیان را راحت ببینند.

امروز امام زمان (عج) صاحب عزای اصلی است. هر اشکی که می ریزید، مرهمی است بر قلب داغدار حضرت حجت.

امام عسکری (ع) نگران آینده شیعه بودند، نگران دوران غیبت. برای همین بارها یاران خاص را جمع می کردند و مهدی (عج) را نشان می دادند و می فرمودند: این امام شماست بعد از من.

شهادت ایشان، شروع یتیمی ماست. شروع غیبت است. بیایید با امام زمان تجدید بیعت کنیم.

پدری در دم مرگ است و پسر می بیند / اشک خونین ز دو چشمان پدر می بیند پدری راز دلش را به پسر می گوید / پسری داغ پدر را به جگر می بیند الا لعنت الله علی القوم الظالمین.