فلسفه روزه داری، سلامتی جسم و تزکیه نفس است. مصرف غذاهای ناسالم و سنگین، دقیقا در تضاد با این فلسفه قرار دارد. معده انسان پس از ساعت ها استراحت، آمادگی پذیرش حجم بالای چربی و قند را ندارد. شناخت غذاهای ممنوعه در سحری و افطار به روزه داران کمک می کند تا از عوارض شایع مثل سردرد، تشنگی شدید و ضعف جلوگیری کنند. پرهیز از غذاهای فرآوری شده، شور و سرخ کردنی، اصل اول تغذیه سالم در این ماه است.
نمک، دشمن آب بدن است. مصرف غذاهای شور در سحری باعث می شود بدن برای دفع نمک اضافی، آب زیادی طلب کند و این یعنی تشنگی زودرس در ساعات اولیه روز. چربی ها نیز دیر هضم هستند و اگرچه سیری طولانی ایجاد می کنند، اما باعث سنگینی، رفلاکس اسید معده و خواب آلودگی شدید می شوند. بهترین سحری، غذایی است که متعادل، کم چرب و کم نمک باشد تا انرژی را به آرامی آزاد کند.
زولبیا، بامیه و شیرینی های قنادی، اگرچه وسوسه انگیز هستند اما از نظر تغذیه ای (کالری تهی) محسوب می شوند. مصرف این مواد در سحری باعث افزایش ناگهانی انسولین و سپس افت شدید قند خون (هایپوگلیسمی) می شود که نتیجه آن لرزش دست، ضعف و گرسنگی شدید است. در افطار نیز مصرف زیاد آن ها باعث انباشت چربی در کبد و چاقی می شود. جایگزینی آن ها با قندهای طبیعی مثل خرما ضروری است.
تصور اینکه نوشیدن چای زیاد یا آب یخ در سحری ذخیره آب بدن را تامین می کند، کاملا غلط است. چای مدر است و باعث دفع مایعات بدن می شود. نوشابه های گازدار نیز باعث اختلال در جذب کلسیم و مشکلات گوارشی می شوند. آب یخ هم دمای معده را ناگهانی تغییر داده و باعث اسپاسم می شود. بهترین نوشیدنی ها آب ولرم، و شربت های سنتی با شیرینی کم هستند.
یکی از بزرگترین اشتباهات رایج، پرخوری هیجانی در لحظه افطار است. ورود حجم زیادی از مواد غذایی متنوع (آش، برنج، کتلت، شیرینی و...) به معده به صورت همزمان، دستگاه گوارش را فلج می کند. این کار نه تنها باعث سوء هاضمه می شود، بلکه کسالت و بی حالی شدیدی ایجاد می کند که مانع از انجام عبادات و بهره برداری معنوی از شب های ماه رمضان می گردد. سبک خوردن، کلید سلامتی است.
