روضه نوجوانان عاشورایی (عبدالله کودک امام حسن) 1405

دست عمه را رها کرد. دید عمو تنهاست. مگر می‌شود پسر حسن (ع) باشی و غربت حسین (ع) را ببینی و آرام بنشینی؟

می‌دوید سمت گودال. گرد و خاک بود. شمشیرها بالا و پایین می‌رفتند. زینب (س) فریاد می‌زد: عبدالله جان نرو...

رسید لب گودال. دید نانجیبی شمشیر کشیده تا ضربه آخر را به عمو بزند.

خون حسن (ع) در رگ‌هایش جوشید. فریاد زد: ای پسر زن ناپاک! می‌خواهی عموی مرا بکشی؟

دست کوچکش را آورد جلو. شمشیر فرود آمد... دست به پوست آویزان شد.

صدای ناله بلند شد: عمو جان مرا دریاب. حسین (ع) او را به سینه چسباند.

خون عمو و برادرزاده با هم آمیخته شد. امام فرمود: آرام باش عزیزم، الان به دیدار پدرت رسول خدا ملحق می‌شوی.

حرمله امان نداد... تیر خلاص را زد. عبدالله در آغوش حسین (ع) جان داد.

این آخرین قربانی قبل از شهادت خود ارباب بود. روضه عبدالله، روضه باز شدن راه گودال است.

بمیرم برای دل امام حسن (ع) که امانتش در کربلا اینگونه پرپر شد.

عمو جون، منم یتیم مجتبی / نذار که بشم ازت عمو جدا.

ببین که، خالیه دور و بر تو / اومده، برای یاری سر تو.

دست من، سپر برای جونته / خون من، فدای خاک خونته.

زینب (س) و، تنها گذاشتم اومدم / به دلِ، دریاها زدم اومدم.

عمو جون، بغل بگیر عبدالله رو / نبینم، غریبیِ ثارالله رو.

مادرم، چشم انتظاره می‌دونم / ولی من، پیش عمو می‌مونم.

شمشیرِ، دشمن اگه که تیزه / خون من، پای عمو می‌ریزه.

مثل قاسم، منم فدایی می‌شم / راهیِ، دیارِ باقی می‌شم.

عمو جان، دستم شکست فدا سرت / فدایِ، سر علیِ اکبرت.

آخرم، تو بغلت شهید شدم / پیشِ، زهرای مرضیه (س) روسفید شدم.

عبدالله بن حسن نماد «بصیرت در کودکی» است. او فهمید که امام زمانش در خطر است و هیچ عذری (حتی کودکی) برای یاری نکردن پذیرفته نیست.

حرکت عبدالله، خودجوش‌ترین حرکت عاشورا بود. او منتظر دستور نشد، آتش عشق او را به میدان کشید.

شهادت عبدالله، تکمیل‌کننده غربت امام حسین (ع) بود؛ وقتی تمام یاران رفتند، حتی کودکان هم سلاح برداشتند.

امام حسین (ع) در آن لحظات سخت، با وجود جراحات فراوان، باز هم پناهگاه یتیم برادر شد. این اوج رأفت امام است.

دل‌ها بسوزد برای آن لحظه‌ای که عبدالله شهید شد، حسین (ع) تنها ماند... دیگر کسی نبود دفاع کند. شمر آمد...

کوچک بود، اما دلش به وسعت دریا. عبدالله را می‌گویم که تاب دیدن تنهایی خورشید را نداشت.