متن ادبی درباره وفاداری، برادری و غیرت 1405

وفاداری در لغت‌نامه عاشورا، نام مستعار عباس (ع) است. او وفاداری را شرمنده کرد، نه اینکه وفادار باشد.

عباس (ع) به ما آموخت که وفا یعنی: ماندن پای امام، حتی اگر تمام دنیا مقابلت باشد.

رود فرات، هزاران سال است که می‌دود تا شاید به پای وفای عباس برسد، اما هنوز نرسیده است.

وفای عباس، شرطی نبود؛ «اگر» و «اما» نداشت. مطلق بود، مثل طلوع خورشید.

او امان‌نامه شمر را پاره کرد تا سند وفاداری شیعه را تا ابد امضا کند.

وفا یعنی تشنه باشی، آب در مشتت باشد، اما یاد لب‌های خشک برادر، آب را بر آب بریزد.

برادری در کربلا، هم‌خونی نیست؛ هم‌دلی است. عباس (ع) برادر بود، اما خود را غلام می‌دانست.

حسین (ع) و عباس (ع)، دو نیمه یک سیب نبودند؛ یکی خورشید بود و دیگری ماه که نورش را از او می‌گرفت.

زیباترین تصویر برادری، آنجاست که حسین (ع) می‌گوید: «بنفسی انت» (جانم فدای تو). امام به مأموم می‌گوید جانم فدایت!

کمر حسین (ع) خم شد تا بدانیم داغ برادرِ خوب، استخوان‌سوز است.

عباس (ع) پشت و پناه حسین (ع) بود. کوهی که وقتی فرو ریخت، دشت کربلا لرزید.

غیرت، یعنی رگ‌های گردن عباس (ع) که با دیدن نگاه چپ دشمن به خیمه‌ها، متورم می‌شد.

غیرت الله، لقب برازنده اوست. او پاسبان حرم ناموس خدا بود.

تا عباس (ع) بود، کسی جرأت نداشت به خیمه‌ها نزدیک شود. سایه‌ی غیرت او، امنیتِ زینب (س) بود.

غیرت عباس (ع) اجازه نداد آب بنوشد، وقتی که دختران حسین (ع) تشنه بودند.

غیرت دینی یعنی عباس؛ که برای حفظ دین برادر، از جان و آبرو و دستانش گذشت.

عباس (ع)، معجونِ شگفت‌انگیزِ «ادب» و «شجاعت» است که با شیرازه‌ی «وفا» صحافی شده است.

در هندسه معرفت، عباس (ع) خط مستقیمی است که هیچ‌گاه از مدار ولایت خارج نشد.

او ثابت کرد که «بصیرت» یعنی شناختِ لحظه؛ لحظه‌ی آب نخوردن، لحظه‌ی جنگیدن، و لحظه‌ی جان دادن.

تاسوعا، دانشگاهی است که در آن واحدِ «عباس‌شناسی» پیش‌نیازِ «حسین‌شناسی» است.