ماه صفر در فرهنگ شیعی، تداوم حزن و اندوه ماه محرم است. اگر محرم ماه خون و شمشیر بود، صفر ماه پیام رسانی و اسارت است. برگزاری روضه های خانگی در این ماه، سنتی دیرینه است که باعث می شود نور معنویت در خانه ها حفظ شود. این مجالس کوچک، سنگرهای بزرگی برای حفظ شعائر دینی و انتقال فرهنگ عاشورا به نسل جدید هستند.
روایات بسیاری بر استحباب برگزاری مجلس ذکر مصیبت اهل بیت (ع) در منازل تاکید دارند. این کار باعث نزول برکت، دور شدن بلا و تربیت دینی فرزندان می شود. در ماه صفر که مصائبی همچون رحلت پیامبر اکرم (ص) و شهادت امام حسن (ع) و امام رضا (ع) در آن واقع شده، این مجالس رنگ و بوی خاصی می گیرند و فرصتی برای تبیین معارف اسلامی هستند.
زیبایی روضه های خانگی در سادگی آن هاست. نیازی به تجملات و هزینه های گزاف نیست؛ یک پرچم سیاه، کمی چای و قند و دلی شکسته کافی است تا مجلس مورد عنایت حضرت زهرا (س) قرار گیرد. دعوت از همسایگان و اقوام برای شرکت در این مراسم، صله رحم را با معنویت پیوند می زند.
قهرمان اصلی ماه صفر، حضرت زینب کبری (س) است. اوست که پیام کربلا را به کوفه و شام رساند. در روضه های خانگی ماه صفر، معمولاً محوریت با مصائب و خطبه های ایشان و همچنین ماجرای خرابه شام و حضرت رقیه (س) است. این توسلات برای رفع گرفتاری ها و شفای بیماران بسیار مجرب شناخته شده است.
برخی تصور می کنند با تمام شدن محرم، عزاداری تمام می شود، اما شیعیان واقعی تا پایان ماه صفر رخت عزا را از تن در نمی آورند. روضه های اول ماه صفر، تجدید بیعتی است که نشان می دهد شور حسینی یک جریان دائمی در زندگی مومن است و منحصر به دهه اول محرم نیست.
