پاسخ به شبهات: چرا امام صادق (ع) قیام مسلحانه نکرد؟ 1405

امام صادق (ع) قیام نکرد چون «یار مخلص» نداشت. هزاران نفر شاگرد بودند، اما سرباز جان‌برکف نبودند. داستان مرد خراسانی و گله بزها معروف است.

قیام بدون آمادگی فرهنگی، منجر به شکست و نابودی تشیع می‌شد. امام استراتژی «انقلاب فرهنگی» و تربیت نیرو را انتخاب کرد.

اگر امام شمشیر می‌کشید، همان اندک میراث حدیثی باقی‌مانده از پدرانش نیز در هیاهوی جنگ نابود می‌شد.

خلفای عباسی منتظر بهانه‌ای بودند تا نسل علویان را قتل‌عام کنند. تقیه امام، جان شیعیان را حفظ کرد.

مبارزه فقط شمشیر نیست. امام با نهی از همکاری با حکومت و تحریم دستگاه قضایی طاغوت، مشروعیت عباسیان را زیر سوال برد.

امام می‌دید که قیام‌هایی مثل قیام زید و یحیی، علیرغم حقانیت، به دلیل نبود بصیرت مردم سرکوب شدند.

وظیفه امام حفظ «اصل اسلام» است. در آن زمان، خطر افکار انحرافی و زندقه اسلام را تهدید می‌کرد، پس امام جبهه علمی را برگزید.

امام صادق (ع) با سوزاندن نامه ابومسلم خراسانی، نشان داد که به دنبال قدرت‌طلبی با کمک افراد غیرصالح نیست.

سیاست امام، «نفوذ نرم» بود. ایشان شاگردانش را به اقصی نقاط جهان اسلام فرستاد تا شبکه وکالت و تشیع را گسترش دهند.

سکوت امام، فریاد بلندتری بود. ایشان با عدم تایید حکومت، آنها را غاصب معرفی کرد، بدون اینکه بهانه به دستشان بدهد.

آیا امام ترسید؟ خیر، شجاعت امام در برخورد با منصور ثابت شده است. مسئله «مصلحت دین» بود.

چرا پیشنهاد ابومسلم را نپذیرفت؟ چون ابومسلم دنبال قدرت بود نه اسلام، و امام نیت او را می‌دانست.

تفاوت زمان امام حسین (ع) و امام صادق (ع) چه بود؟ در زمان عاشورا اصل دین در خطر حذف بود، اما در زمان صادق (ع) خطر تحریف وجود داشت که با علم دفع می‌شد.

آیا امام گوشه‌نشین بود؟ خیر، ایشان در متن جامعه حضور داشت و بزرگترین شبکه اجتماعی و علمی را رهبری می‌کرد.

نتیجه استراتژی امام چه شد؟ بقای تشیع و تدوین فقه شیعه که امروز به دست ما رسیده است.

سدیر صیرفی می‌گوید: به امام گفتم چرا قیام نمی‌کنید در حالی که یاران زیادی دارید؟ امام به گله‌ای از بزها اشاره کرد و فرمود: اگر به تعداد اینها (۱۷ عدد) یار واقعی داشتم، قیام می‌کردم.

امام فرمود: بترسید از اینکه طعمه ستمگران شوید. با آنها همکاری نکنید حتی در ساختن یک مسجد.