شعر دوبیتی تسلیت شهادت امام صادق (ع) 1405

مدینه شهر پیغمبر خموش است / ز داغ صادقش در جنب و جوش است بقیع امشب دوباره سوگوار است / که زهرا مادرش در ناله و هوش است

دلم تنگ مدینه گشته امشب / غم صادق به سینه گشته امشب رئیس مذهب ما را کشتند / عزای آن بی قرینه گشته امشب

زهر جفا زد آتش بر دل او / امان از دشمن سنگین دل او کشیدندش شبانه بی عمامه / بمیرم من برای مشکل او

بقیع تاریک و قبرت بی‌چراغ است / دل شیعه ز داغت داغِ داغ است کبوترها فقط زائر نوازند / که این تنها نشان از آن مزار است

عزای صادق آل رسول است / که او فرزند زهرای بتول است ملائک در سما نالان و گریان / عزاداری ما ان‌شاءالله قبول است

سری پر از هوای گریه دارم / به لب امشب نوای گریه دارم برای صادق آل پیمبر (ص) / دلی هم نینوای گریه دارم

به یاد نیمه شب‌های مدینه / زده آتش غم تو بر سکینه تو را بردند با پای برهنه / بمیرم من برایت ای گنجینه

ششم مولا، رئیس مذهب ما / تویی ذکر دعا و هر لب ما شهیدت کرده‌اند قوم ستمگر / تویی ماه تمام اندر شب ما

مدینه گرد غم پاشیده بر سر / عزادار است روح پاک حیدر که صادق (ع) کشته شد با زهر کینه / شده گریان نگاه پاک مادر

سلام من به قبر خاکی تو / به آن قلب رئوف و شاکی تو فدای غربتت گردم آقا جان / فدای آن مزار پاکی تو

دلی دارم که در بند بقیع است / اسیر آن خداوند بقیع است شهادت می‌دهد اشک روانم / که جانم آرزومند بقیع است

خدا داند دلم خون است امشب / ز غم حالم دگرگون است امشب عزای حضرت صادق (ع) رسیده / که لیلا همچو مجنون است امشب

اگرچه خاکی است صحن و سرایت / فدای گنبد و گلدسته‌هایت به زودی می‌سازیم با دست مهدی (عج) / حریم با صفایی از برایت

غریب و بی‌کس و تنها مدینه / شریک غصه‌ها و غم‌ها مدینه بگو با زائران صادق من / امان از غربت زهرا (س) مدینه

به یاد کوچه و آتش گرفتن / به یاد پهلوی در هم شکستن دل صادق (ع) پر از خون بود، آری / ز یاد ریسمان بر دست بستن

مدینه باز هم در غم نشسته / دل اهل ولا در هم شکسته رئیس مذهب ما رفت از دست / همه عالم شده محزون و خسته

بزن بر سینه و بر سر در این غم / که عالم شد سیه پوش و پر از هم شهادت نامه صادق (ع) نوشتند / به اشک دیده و با جوهر غم

الا ای شیعیان امشب بنالید / ز داغ حضرت صادق (ع) ببالید که او احیاگر دین خدا بود / به راهش جان و دل‌ها را بمالید

شب قتل امام عالمین است / دل زهرا و حیدر در شور و شین است بیا مهدی (عج) که شیعه بی پناه است / نگاه تو دوای درد عین است

به قربان سر و عمامه تو / فدای رنج و غم و ناله تو شنیدم خانه‌ات آتش زدند باز / بمیرم برای آن خانه تو