بیست و هشتم صفر، تنها سالروز وفات یک پیامبر نیست؛ بلکه روزی است که سایه پرمهرترین پدر هستی از سر زمین برداشته شد. پیامبر اکرم (ص) نه فقط راهبر دینی، بلکه «پدر مهربان» امت بود که خداوند او را «رحمة للعالمین» نامید. با رفتن او، بشریت یتیم شد. حسی آمیخته از ترس، دلتنگی و غربت بر جان مسلمانان نشست. گویی ستونی که آسمان را نگه داشته بود، فرو ریخت و زمین لرزید. امروز، ما وارثان آن یتیمی بزرگیم.
حضرت امیرالمومنین علی (ع) در هنگام غسل دادن پیامبر فرمودند: «با مرگ تو چیزی قطع شد که با مرگ هیچ کس دیگر قطع نشد و آن نبوت و اخبار آسمانی بود.» رحلت پیامبر به معنای بسته شدن دروازه وحی تشریعی بود. دیگر جبرئیل پیامی از آسمان نمیآورد. این سکوت سنگین، مصیبتی است که اهل معرفت عمق آن را درک میکنند. اتصال مستقیم و زنده زمین به آسمان قطع شد و انسان با عقل و میراث مکتوب وحی تنها ماند.
پس از رحلت پیامبر، مدینه دیگر آن شهر سابق نبود. در و دیوار شهر بوی غم میداد. اما در این میان، حال حضرت زهرا (س) از همه نزارتر بود. او که «ام ابیها» (مادر پدرش) بود، حالا تکیهگاهش را از دست داده بود. گریههای فاطمه (س) در بیتالاحزان، فریاد اعتراض به فراموشی زود هنگام پیامبر بود. او میدید که هنوز آب غسل پدر خشک نشده، عدهای بر سر میراث او نزاع میکنند و وصیتش را نادیده میگیرند.
پیامبر تا آخرین لحظات عمر شریفشان نگران امتش بودند. جملات «امت من، امت من» از لبان مبارکشان نمیافتاد. او پدری بود که نگران انحراف فرزندانش بعد از خود بود. نگران فتنههایی که چون پارههای شب تاریک هجوم میآورند. امروز هر جا که ظلمی میبینیم، هر جا که تفرقهای هست، ریشهاش در نادیده گرفتن دلسوزیهای آن پدر مهربان است. بازگشت به آغوش این پدر، تنها راه نجات است.
اگرچه پیامبر رفت، اما نور او در چهره فرزندان معصومش باقی ماند. امروز اگرچه از دیدار پیامبر محرومیم، اما خورشیدی پشت ابر داریم که همنام و همخون اوست. حضرت مهدی (عج) خلاصه تمام انبیا و وارث تمام فضایل محمدی است. عزاداری برای پیامبر، باید با تجدید بیعت با امام زمان گره بخورد. ما یتیم نیستیم اگر دستمان در دست ولی خدا باشد.
