متن ادبی درباره غربت امام حسن عسکری در سامرا 1405

سامرا، شهری که دیوارهایش بوی غربت می‌دهد. اینجا مدینه نیست، اینجا عسکر است؛ پادگانی که نفس کشیدن در آن هم با اجازه خلیفه بود.

امامِ جوان، در حصار نیزه‌ها و شمشیرها. پنجره اتاقش به جای نخلستان، به برج‌های مراقبت باز می‌شد. چه غربت سنگینی دارد این سامرا.

بیست و هشت سال، تمام سهم او از دنیا بود. اما همین عمر کوتاه هم در حبس و حصر گذشت. غریبِ سامرا، حتی در خانه‌اش هم غریب بود.

صدای زنجیرها شاید، اما صدای مناجاتش هرگز قطع نشد. زندانبان‌ها اسیر او می‌شدند، نه او اسیر آن‌ها. اما دلش... دلش برای شیعیان می‌تپید.

غربت یعنی اینکه امام باشی، اما برای دیدن یارانت مجبور باشی چوب‌فروش شوی یا در لباس مبدل نامه رد و بدل کنی. سامرا زندان بزرگ تاریخ بود.

آقا جان، سامرا هنوز هم بوی دلتنگی می‌دهد. گنبد طلایی‌ات امروز می‌درخشد، اما رد پای آن سال‌های سیاه حصر، هنوز بر خاکش باقی است.

می‌گویند «حسن»ها غریب‌اند. یکی در مدینه بی حرم و زائر، یکی در سامرا در حصار دشمن. ارثیه مادری شما همین غربت است؟

جوان‌ترین امام شهید، چقدر زود پر کشیدی. شاید دنیا برای روح بزرگ تو قفسی بیش نبود، آن هم در شهری که همه چشم‌ها جاسوس بودند.

غربت امام عسکری (ع) جنس دیگری داشت. غربتِ در میان جمعیت بودن و تنها بودن. غربتِ داشتنِ پسری که باید مخفی‌اش می‌کردی.

دلم برای تنهایی‌ات می‌سوزد یا اباالمهدی. تو پدری بودی که حتی نتوانستی با خیالی آسوده فرزندت را در آغوش بگیری و به مردم نشان دهی.

سامرا تبعیدگاه نبود، قتلگاه تدریجی بود. هر روزش یک عاشورا بود برای امامی که می‌دید دین خدا بازیچه دست سیاست‌بازان عباسی شده است.

حصار سامرا نتوانست نور خدا را حبس کند. از دل همان پادگان نظامی، شبکه‌ی وکالت مثل ریشه‌های درخت در تمام جهان اسلام دوانده شد.

غربت امام عسکری (ع) مقدمه‌ای بود برای غیبت طولانی فرزندش. انگار تاریخ داشت تمرین می‌کرد که چگونه امام را نبیند اما از نورش بهره ببرد.

شهادت در جوانی، آن هم با زهر، سرنوشت محتوم مردانی است که سازش را بلد نیستند. سامرا شاهد ایستادگی مردی بود که کوه بود.

امروز سامرا شلوغ است، اما یادمان نرود روزهایی را که حتی یک نفر جرأت نداشت به تشییع جنازه امام بیاید، جز همان اندک یاران خاص.

خورشید سامرا غروب کرد، در حالی که هنوز به نیمروز عمرش نرسیده بود. زهر کینه، جگرِ پارهِ مدینه را در سامرا تکرار کرد.

بمیرم برایت ای غریب‌ترین. که حتی آب نوشیدنت هم با لرزش دستانت همراه بود (اشاره به لحظات آخر).

سامرا لرزید وقتی روح بلندت پر کشید. و یتیم شد کودکی که قرار است بارِ زمین و زمان را به دوش بکشد.

غریب سامرا! سلام بر تو روزی که به اجبار آمدی، روزی که در حصر زیستی و روزی که مسموم رفتی.

آجرک الله یا صاحب الزمان. پدرت رفت و تو در میان انبوه دشمنان، بر پیکرش نماز خواندی. چه غربت غریبی.