حس و حال معنوی مراسم احیا و قرآن به سر 1404

شب بیست و سوم، نقطه اوج ماه رمضان است. حسی عجیب در فضا موج می‌زند؛ ترکیبی از بیم و امید.

وقتی قرآن‌ها باز می‌شود، گویی درهای آسمان باز شده است. نسیم رحمت را می‌توان با جان حس کرد.

صدای ناله و العفو جمعی، ستون‌های عرش را می‌لرزاند. این هم‌نوایی، دل سنگ را آب می‌کند.

لحظه‌ای که همه یکصدا می‌گویند بک یا الله، حس می‌کنی خدا در همین نزدیکی است، کنار تو.

اشک‌ها بی‌اختیار جاری می‌شوند؛ نه از سر عادت، بلکه از عمق پشیمانی و شوق وصال.

فضای احیا در این شب، بوی غربت علی (ع) و انتظار مهدی (عج) می‌دهد.

سکوت‌های بین دعا، پر از حرف‌های نگفته است. هر کس در خلوت خود با خدا نجوا می‌کند.

حس سبک شدن پس از قرآن به سر گرفتن، تجربه‌ای است که با هیچ لذتی قابل مقایسه نیست.

در این شب، تنهایی معنا ندارد؛ همه با هم و همه با خدا هستند.

انگار فرشتگان بال‌هایشان را روی سر عزاداران پهن کرده‌اند؛ آرامشی عجیب حکم‌فرماست.

گریه‌های شب قدر، گریه ضعف نیست؛ گریه شوق بازگشت به آغوش خداست.

صدای هق‌هق گریه‌ها، موسیقی متن مراسم احیاست که دل را جلا می‌دهد.

اشک، ترجمان دلتنگی بنده برای مولایش است. در شب 23، این دلتنگی به اوج می‌رسد.

وقتی نام معصومین (ع) برده می‌شود، اشک‌ها راه خود را پیدا می‌کنند. این اشک‌ها گواهی بر محبت است.

حس می‌کنی با هر قطره اشک، بار سنگین گناهان از دوشت برداشته می‌شود.

چهره‌های خیس از اشک، در نور کم‌رمق مسجد، زیباترین تصویر بندگی را می‌سازند.

گریه بر مظلومیت اهل بیت (ع) در این شب، با گریه بر حال خودمان گره می‌خورد.

گاهی اشک نمی‌آید، اما بغض گلوگیر، خود عبادت است.

شیرینی گریه در شب احیا، تلخی گناهان گذشته را می‌شوید.

این گریه‌ها، آب حیات است برای روح تشنه انسان در کویر دنیا.

وقتی قرآن را بر سر می‌گذاری، حس می‌کنی سقف امنی پیدا کرده‌ای که فرو نمی‌ریزد.

سنگینی قرآن روی سر، یادآور سنگینی مسئولیت بندگی است، اما لذت‌بخش است.

حس می‌کنی تمام حقایق عالم در دستان توست و تو زیر سایه آن ایمن هستی.

این لحظه، لحظه بی‌پناهی نیست؛ لحظه پیدا کردن قوی‌ترین پناهگاه عالم است.

گویی خدا دستش را روی سرت گذاشته است. احساس امنیت مطلق.

در زیر سایه قرآن، انسان احساس می‌کند که دیگر تنها نیست و خدا صدایش را می‌شنود.

بوی کاغذ قرآن، بوی بهشت است که مشام جان را معطر می‌کند.

حسی شبیه به بازگشت کودک خطاکار به آغوش مادر مهربان.

قرآن به سر، یعنی خدایا من عقلم قد نمی‌دهد، تو با کلامت هدایتم کن.

این اتصال فیزیکی با قرآن، مقدمه اتصال روحی و قلبی است.

وقتی هزاران نفر همزمان فریاد می‌زنند الهی العفو، انرژی عظیمی آزاد می‌شود که آسمان را می‌شکافد.

دعا در جمع، حس وحدت و همدلی را بیدار می‌کند. همه یک درد دارند: دوری از خدا.

نفس‌های روزه‌داران و شب‌زنده‌داران، فضا را مقدس می‌کند.

در مراسم احیا، منیت‌ها رنگ می‌بازد و همه تبدیل به ما می‌شویم.

دیدن جوانان و پیران کنار هم، حس جاودانگی دین را منتقل می‌کند.

دعای بغل دستی‌ات در حق تو، گاهی گیرا‌تر از دعای خودت است.

این تجمع، تمرینی است برای اجتماع عظیم در زمان ظهور.

حس می‌کنی قطره‌ای هستی که به دریا پیوسته‌ای و دیگر گم نمی‌شوی.

هم‌صدایی در ذکر اسامی ائمه، لرزه بر اندام دشمنان باطنی و ظاهری می‌اندازد.

خدا به جماعت نظر لطف دارد؛ این را در شب بیست و سوم با تمام وجود حس می‌کنی.

پایان مراسم، حسی از امید در دل جوانه می‌زند. امید به اینکه بخشیده شده‌ایم.

شب قدر، شب ناامیدی نیست؛ شب پرواز است با بال‌های شکسته اما ترمیم شده.

سحرگاه بیست و سوم، حس تولد دوباره داری. انگار تازه متولد شده‌ای.

باور داریم که قلم عفو خدا بر جرایم ما کشیده شده است.

این امید، سوخت موتور حرکت ما برای یک سال آینده است.

لبخند رضایت درونی پس از دعا، نشانه استجابت است.

می‌رویم تا سال جدیدی را با پاکی و نور آغاز کنیم.

حس خوب خداحافظی با گناه و سلام به زندگی پاک.

اطمینان داریم که امام زمان (عج) برایمان دعا کرده است.

خوشا به حال دلی که امشب با خدا آشتی کرد و آرام گرفت.