باستانشناسان تنها کسانی نیستند که زمین را میکنند؛ آنها محققانی هستند که با هر کلنگ، بخشی از هویت گمشده و تاریخ فراموششده یک ملت را بازمیگردانند. در ایران، سرزمینی که مهد تمدنهای کهن است، نقش باستانشناسان در شناخت سیر تحول فرهنگ، هنر و معماری از دوران پیش از تاریخ تا دوران اسلامی بسیار حیاتی است. ۲۸ اردیبهشت فرصتی است برای قدردانی از رنج و زحمتی که این عزیزان در شرایط سخت آب و هوایی متحمل میشوند.
تصور عمومی از موزهدار، فردی است که تنها مراقب اشیاء است؛ اما موزهداری یک علم و هنر پیچیده است. موزهداران وظیفه طبقهبندی، مستندسازی، حفاظت فنی، و از همه مهمتر روایتگری تاریخ را بر عهده دارند. آنها واسطه میان اشیاء بیجان و ذهن بازدیدکننده هستند و با دانش خود، به سفالها و سنگها زبان میبخشند تا داستان تمدن ما را بازگو کنند.
باستانشناسان و موزهداران در خط مقدم حفاظت از میراث فرهنگی در برابر قاچاق، تخریب و فرسایش زمان قرار دارند. تلاشهای شبانهروزی یگانهای حفاظت و کارشناسان موزه برای حفظ گنجینههای ملی، جهادی فرهنگی محسوب میشود. این روز بهانهای است تا اهمیت کار آنان را در حفظ تمامیت فرهنگی کشور یادآور شویم.
کشفیات باستانشناسی، از شهر سوخته تا تپههای سیلک و تخت جمشید، اسنادی غیرقابل انکار از ریشهدار بودن ملت ایران هستند. هر یافته جدید، سندی بر تمدن، صلحدوستی و پیشرفت علمی ایرانیان در طول تاریخ است که باستانشناسان آن را به جهانیان عرضه میکنند و مایه مباهات هر ایرانی میشوند.
روز ۲۸ اردیبهشت همچنین روزی برای تأکید بر لزوم تقویت رشتههای دانشگاهی مرتبط با میراث فرهنگی است. تربیت باستانشناسان و موزهداران متخصص که با علم روز دنیا آشنا باشند، ضامن بقای هویت تاریخی ماست. دانشجویان این رشتهها امیدهای آینده برای صیانت از ایران فرهنگی هستند.
