ذکر مصائب امام حسن (ع) (مثل زهر خوردن و دفن در بقیع) 1405

زهر هلاهل جگر امام را شرحه شرحه کرد. امام حسن (ع) فرمود: حسین جان، هیچ روزی مانند روز تو نیست، اما من با مکر و در خانه کشته شدم.

وقتی طشت را آوردند، زینب (س) دید که پاره‌های جگر برادر در طشت ریخته است. این اولین باری نبود که زینب (س) جگرش می‌سوخت.

امام می‌دانست که کوزه‌ی آب مسموم است، اما به رضای خدا راضی بود. مظلومیت یعنی در خانه خودت هم امنیت نداشته باشی.

رنگ چهره‌ی مبارکش سبز شد. زهر تمام بدن را مسموم کرده بود. آه از غریبی امام مجتبی (ع).

امام حسین (ع) سر برادر را به دامن گرفت. دو برادر گریستند، یکی برای جگر پاره، یکی برای سر بریده.

وصیت کرده بود: مرا کنار جدم پیامبر دفن کنید، اما اگر مانع شدند، خونی ریخته نشود.

تابوت را بلند کردند. کمانداران کمین کرده بودند. کینه جنگ جمل هنوز در دلشان بود.

باران تیر بر تابوت کریم اهل بیت بارید. بدن و کفن به تابوت دوخته شد.

حسین (ع) تیرها را بیرون می‌کشید... عباس (ع) شمشیر نیمه کشیده را به دندان می‌گزید تا به وصیت برادر عمل کند.

کجای تاریخ دیده‌اید جنازه را تیرباران کنند؟ آن هم جنازه نوه پیامبر را؟

تابوت را برگرداندند و در بقیع، غریبانه به خاک سپردند. نه گنبدی، نه چراغی.

بقیع، قطعه‌ای از بهشت است که خاکی مانده. شب‌های بقیع تاریک است، اما دل‌های ما آنجا روشن است.

زائران پشت دیوار بقیع می‌ایستند و حسرت می‌خورند. چرا نباید بر سر مزار کریم اهل بیت ضریح باشد؟

گرد و غبار روی سنگ قبرها، روضه مصور است. اینجا چهار امام معصوم بی‌سایبان خفته‌اند.

هر کس به مدینه می‌رود، دلش در بقیع جا می‌ماند. غربت بقیع، بغض گلوی شیعه است.

داداش، نذار زینب طشت رو ببینه.

قاسمم، بعد از من تو امانت من دست عمویی. روز عاشورا جای من رو پر کن.

مدینه، شهرِ خاطراتِ تلخِ کوچه و در و دیوار... حالا شهرِ تشییعِ تیرباران شده.

تابوت تیرخورده و یک شهر بی‌وفا / مانده برادرش تک و تنها، چه بی‌صدا.

اینجا مدینه است یا دشت کربلا؟ / تابوت و تیر و پیکر فرزند مصطفی.