دلنوشته درباره دوست داشتن بدن خود در روز جهانی چاقی 1404

بدن من، خانه روح من است. فارغ از هر عدد روی ترازو، به آن احترام می‌گذارم و دوستش دارم.

امروز خودم را در آینه می‌بینم، نه برای قضاوت، بلکه برای شکرگزاری بابت نعمتی به نام جسم.

دوست داشتن خود، اولین قدم برای سلامتی است. من بدنم را دوست دارم، پس مراقبش هستم.

روز جهانی چاقی فرصتی است تا با خودمان مهربان‌تر باشیم. سرزنش کردن، هیچکس را لاغر و سالم نکرده است.

زیبایی در تفاوت‌هاست. من ویژگی‌های منحصر به فرد بدنم را می‌پذیرم و برای بهبودش تلاش می‌کنم.

سلامتی حق بدن من است. به خاطر عشق به خودم، غذای سالم می‌خورم و ورزش می‌کنم، نه از روی نفرت.

بدن من داستان زندگی من را حمل می‌کند. خطوط و تغییراتش را با مهربانی می‌پذیرم.

ارزش من به عدد دور کمرم نیست. من انسانی ارزشمند با روحی بزرگ هستم.

امروز تصمیم می‌گیرم با بدنم نجنگم، بلکه با او صلح کنم و دست در دست هم به سوی سلامتی برویم.

خداوند مرا زیبا آفریده است. شکرگزار این خلقت هستم و امانت‌دار خوبی خواهم بود.

تغییر واقعی از عشق شروع می‌شود، نه از انزجار. عاشق خودت باش تا بتوانی تغییر کنی.

من لایق سلامتی و نشاط هستم. این بزرگترین انگیزه‌ی من برای سبک زندگی سالم است.

روز جهانی چاقی روز شرمساری نیست، روز تصمیم‌گیری برای آینده‌ای روشن‌تر است.

به جای تمرکز بر نقص‌ها، بر توانایی‌های بدنم تمرکز می‌کنم. پاهایم که راه می‌روند، قلبی که می‌تپد.

هر قدم کوچکی که برای سلامتی برمی‌دارم، نشانه‌ای از احترام به خودم است.

من قوی‌تر از بهانه‌هایم هستم. چون خودم را دوست دارم، تسلیم نمی‌شوم.

امروز به بدنم قول می‌دهم که با خواب کافی، آب فراوان و غذای خوب از او مراقبت کنم.

چاقی هویت من نیست، تنها یک وضعیت موقت است که با صبر و عشق تغییرش می‌دهم.

مثبت اندیشی درباره بدن، سوخت موتور تغییر است. من پر از انرژی مثبتم.

خودت را در آغوش بگیر. تو در هر سایز و وزنی لایق احترام و محبتی.

بدن امانت خداست. دوست داشتن این امانت یعنی پرهیز از آنچه به آن آسیب می‌زند.

شکرانه سلامت جسم، تلاش برای حفظ تعادل و دوری از افراط و تفریط است.

خداوند انسان را در بهترین صورت آفرید. ناشکری است اگر با عادات بد به این شاهکار آسیب بزنم.

احترام به جسم، احترام به خالق جسم است. روز جهانی چاقی روز بازگشت به فطرت سالم است.

مؤمن قوی و سالم، محبوب‌تر است. برای رضای خدا و خدمت به خلق، بدنم را سالم نگه می‌دارم.

پرخوری مکروه است زیرا نور دل را خاموش می‌کند. برای صفای روحم، مراقب جسمم هستم.

بدن مرکب روح است؛ اگر مرکب سالم نباشد، روح از پرواز باز می‌ماند.

امروز عهد می‌بندم که با این امانت الهی با مهربانی و مسئولیت‌پذیری رفتار کنم.

سلامتی نعمتی مجهول است. تا هست قدرش را بدانیم و با عشق حفظش کنیم.

خدایا کمکم کن تا در مسیر سلامتی ثابت‌قدم باشم و قدردان نعمت وجودم باشم.

گفتگوی درونی منفی را متوقف کن. به جای (من زشتم)، بگو (من در مسیر بهبودی هستم).

کمال‌گرایی را کنار بگذار. بدن سالم مهم‌تر از بدن مانکن‌هاست.

اضطراب و استرس را با غذا آرام نکن. روحت نیاز به نوازش دارد، نه کالری اضافه.

خودت را با تصاویر روتوش شده فضای مجازی مقایسه نکن. واقعیت خودت را زندگی کن.

سلامت روان یعنی پذیرش خود در حال حاضر، ضمن تلاش برای بهتر شدن در آینده.

مهربانی با خود یعنی بخشیدن خودت بابت اشتباهات تغذیه‌ای گذشته و شروع دوباره.

ترازو معیار ارزش انسانی تو نیست. عزت نفست را به اعداد گره نزن.

احساس گناه بعد از غذا خوردن را دور بریز. غذا سوخت بدن است، نه دشمن آن.

مراقب باش که تلاش برای لاغری به وسواس فکری تبدیل نشود. تعادل کلید آرامش است.

امروز به بدنم گوش می‌دهم؛ او بهترین راهنما برای نیازهای واقعی من است.

من عاشقم... عاشق خودم و سلامتی‌ام.

بدنم را دوست دارم، پس به آن سم (غذای ناسالم) نمی‌دهم.

زیبایی یعنی سلامتی، نه لاغری مفرط.

صلح با بدن، شروع زندگی دوباره است.

امروز با خودم مهربان‌ترم.

من کافی‌ام، ارزشمندم و لایق سلامتی.

به بدنم احترام می‌گذارم چون تنها خانه‌ی من است.

عشق به خود، بهترین رژیم دنیاست.

خداحافظ نفرت، سلام سلامتی.

من خودم را همین‌گونه که هستم می‌پذیرم و بهترش می‌کنم.