آغاز ماه صفر و ادامه‌ی ایام عزاداری 1405

ماه صفر آمد و دلم گواهی می‌دهد که غم‌های زینب (س) تازه شروع شده است. آغاز ماه صفر تسلیت باد.

محرم تمام شد، اما ماجرای کربلا ادامه دارد. صفر، ماهِ شامِ بلا و طعنه‌های دشمن است.

حلول ماه صفر، ماهِ اسارت آل الله، ماهِ ورود سرها به شام و ماهِ رحلت پیامبر (ص) تسلیت باد.

خداحافظ ماه محرم... و سلام بر ماه صفر، ماهِ مصیبت‌های سنگین اهل بیت.

در ماه صفر، صدقه دادن را فراموش نکنید که این ماه به سنگینی معروف است.

آغاز ماه صفر، یادآور ورود کاروان اسرا به شهر شام است؛ شهری که جشن گرفته بود... واویلا.

عزاداری ما تمام نشده، تازه به فصلِ خطبه‌های سجاد (ع) و زینب (س) رسیده‌ایم.

ماه صفر، ماهی است که در آن رقیه (س) جان داد و حسن (ع) تیرباران شد و رضا (ع) غریبانه رفت. تسلیت.

پیراهن مشکی را در نیاورید، هنوز بدن‌ها بی‌سر است و هنوز مهدی (عج) عزادار است.

خدایا در این ماه صفر، ما را از بلاها حفظ کن و توفیق عزاداری در اربعین را نصیبمان فرما.

ماه صفر: ماهِ غم‌های زینب.

محرم رفت، ولی غم باقیست.

ورود کاروان اسرا به شام بلا.

صدقه اول ماه صفر فراموش نشود.

ماه صفر سنگین است؟ پناه می‌بریم به خدا.

السلام علیک یا بنت الحسین (دردانه شام).

ادامه عزاداری تا آخر صفر.

شام... امان از شام.

اربعین نزدیک است.

یا رسول الله، ماهِ رحلتت آمد.

صفر، دومین پرده از نمایشِ تراژدیِ عاشوراست. اگر محرم «خون» بود، صفر «پیام» است.

سنگینی ماه صفر از نحوست ایام نیست، از سنگینیِ مصیبتی است که بر قلبِ نازنینِ امام سجاد (ع) در شام وارد شد.

دروازه ساعات، کوچه یهودی‌ها، و کاخ یزید... همه در ماه صفر منتظر کاروان نور بودند.

محرم ماهِ حسین (ع) بود و صفر ماهِ زینب (س). حالا نوبتِ عقیله است که با کلماتش، یزید را ذبح کند.