دهم ماه مبارک رمضان در تقویم اسلامی، روزی حزنانگیز است. در این روز حضرت خدیجه کبری (س)، پس از ۲۵ سال زندگی مشترک سراسر عشق و فداکاری با پیامبر (ص)، چشم از جهان فرو بستند. ایشان در سختترین شرایط، یعنی در دوران محاصره شعب ابیطالب، بر اثر فشارهای وارده بیمار شدند و جان به جان آفرین تسلیم کردند. وفات ایشان چنان بر پیامبر سخت گذشت که آن سال را عامالحزن نامیدند.
حضرت خدیجه (س) دارای القاب متعددی چون «طاهره»، «مبارکه»، «سیده نساء قریش» و «امالمومنین» بودند. لقب امالمومنین (مادر مومنان) از القاب قرآنی همسران پیامبر است، اما شیعیان معتقدند خدیجه (س) به دلیل ایمان، فداکاری و مادریِ حضرت زهرا (س)، شایستهترین فرد برای این عنوان است. او مادرِ ائمه اطهار و مادر معنوی تمام مسلمانان جهان است.
زنده نگه داشتن یاد و نام حضرت خدیجه (س)، تنها سوگواری نیست، بلکه تجلیل از ارزشهایی چون ایثار، ولایتمداری و مقاومت است. برگزاری مراسم عزاداری در دهم رمضان، فرصتی است تا نسل جدید با الگوی زن تراز اسلام آشنا شوند. زنی که ثروت و قدرت را نه برای فخرفروشی، بلکه برای اعتلای حق به کار گرفت.
پیکر مطهر حضرت خدیجه (س) در قبرستان ابوطالب (که به نامهای حجون یا معلاة نیز شناخته میشود) در شهر مکه مکرمه به خاک سپرده شد. پیامبر اکرم (ص) خود وارد قبر شدند و ایشان را با دستان مبارک به خاک سپردند. این مکان امروزه زیارتگاه میلیونها زائر بیتالله الحرام است که به مقام والای این بانوی بزرگ ادای احترام میکنند.
علاوه بر اعمال مشترک ماه رمضان، در شب دهم این ماه، توسل به حضرت خدیجه (س) و ذکر مصیبت ایشان بسیار سفارش شده است. قرائت قرآن و هدیه ثواب آن به روح ایشان، و همچنین اطعام نیازمندان به یاد سخاوت آن حضرت، از سنتهای حسنهای است که مومنان در این روز انجام میدهند.
