بازخوانی نامه‌های تاریخی امیرکبیر به ناصرالدین شاه 1405

قربانت شوم، این ملک با تملق و چاپلوسی آباد نمی‌شود، کار و تدبیر می‌خواهد.

شاهزادگان و درباریان خون ملت را در شیشه کرده‌اند، تا کی باید سکوت کرد؟

من آنچه شرط بلاغ است با تو می‌گویم، تو خواه از سخنم پند گیر خواه ملال.

پول این ملت نباید صرف عیش و نوش حرمسرا شود، این‌ها حق‌الناس است قبله عالم.

اگر تدبیر نباشد، طلا و جواهر خزانه هم نمی‌تواند جلوی سقوط مملکت را بگیرد.

نامه می‌نویسم تا در تاریخ بماند که امیر برای حفظ ایران از جان و آبرو گذشت.

امر فرموده بودید که فلان الدوله را منصبی بدهم، شایستگی شرط است نه نسبت خونی.

دشمنان در کمینند و دوستان غافل، بیدار شوید که فردا دیر است قربانت گردم.

من نوکر ایرانم نه نوکر باد و بروت دیگران، حرف حق را باید زد ولو تلخ باشد.

خزانه خالی است و مردم گرسنه، جشن و چراغانی چه معنایی دارد پادشاه؟

پادشاهی که از حال رعیت بی‌خبر باشد، دیر یا زود تاج و تختش بر باد می‌رود.

عدالت ستون خیمه سلطنت است، اگر بشکند سقف بر سر همه خراب می‌شود.

به این چاپلوسان اطراف خود دل نبندید، این‌ها مگسانند گرد شیرینی.

قدرت برای خدمت است نه برای فخر فروشی و ظلم به زیردستان.

تاریخ قاضی سخت‌گیری است، کاری کنید که آیندگان به نیکی از شما یاد کنند.

به بیگانگان اعتماد نکنید، آن‌ها دلسوز ما نیستند و تنها به فکر جیب خودشانند.

علم و دانش را دریابید که کلید قفل‌های بسته این مملکت در دستان دانشمندان است.

سرباز گرسنه نمی‌جنگد، اول شکم لشکر را سیر کنید بعد فرمان جنگ دهید.

قانون باید برای همه یکسان باشد، چه شاهزاده قاجار چه رعیت روستایی.

عمر سلطنت کوتاه است، اما نام نیک یا بد تا ابد باقی می‌ماند.

دلم خون است از این همه جهل و نادانی که مانند بختک روی کشور افتاده است.

هر چه می‌دوزم این جماعت رشته می‌کنند، گویی کمر به نابودی ایران بسته‌اند.

تنهایم و جز خدا یاوری ندارم، اما تا آخرین نفس برای این آب و خاک می‌جنگم.

خستگی در تنم مانده، نه از کار زیاد، بلکه از کارشکنی‌های دوستان نادان.

گاهی فکر می‌کنم که آیا این مردم و این دربار شایسته این همه فداکاری هستند؟

نمک می‌خورند و نمکدان می‌شکنند، این رسم جوانمردی نیست قبله عالم.

کاش می‌دانستید که امیر جز صلاح و سربلندی شما و ایران چیزی در سر ندارد.

صدای مرا نمی‌شنوید، شاید روزی که نباشم قدر این نصایح را بدانید.

سینه ام مالامال از اسرار مگو است، اما به خاطر مصالح کشور لب فرو بسته‌ام.

تیغ دشمن روبرو درد ندارد، خنجر دوست از پشت است که مرا از پا در می‌آورد.

جانم فدای ایران، سرم فدای استقلال، آبرویم فدای عزت این سرزمین.

من عاشق این خاکم و برای وجب به وجبش با تمام دنیا می‌جنگم.

ایران ناموس من است، اجازه نمی‌دهم نگاه چپ اجنبی به آن بیفتد.

وفاداری من به شاه در گرو وفاداری شاه به منافع ایران است.

تا خون در رگ دارم نمی‌گذارم پرچم بیگانگان در این مملکت بالا برود.

وطن مادر ماست، فرزند ناخلفی است آن که مادرش را به زر و زور بفروشد.

دغدغه من ایران است، چه در مسند صدارت باشم چه در کنج عزلت و تبعید.

ایران می‌ماند و ما می‌رویم، خوشا به حال آن که نامش با سربلندی ایران گره بخورد.

هر سنگی که جلوی پای پیشرفت ایران برمی‌دارم، عبادتی است در درگاه خدا.

عشق به میهن، ایمان من است و هیچکس نمی‌تواند این ایمان را از من بگیرد.

مدیر باید قاطع باشد، مماشات با خطاکار خیانت به سیستم است.

شایسته‌سالاری تنها راه نجات سیستم اداری کشور از فلج و ناکارآمدی است.

نظارت دقیق بر زیرمجموعه، جلوی بسیاری از انحرافات و فسادها را می‌گیرد.

بودجه را باید بر اساس اولویت‌ها هزینه کرد، نه بر اساس میل و هوس این و آن.

زمان طلاست، مدیری که وقت‌کشی می‌کند دزد سرمایه ملی است.

تصمیم‌گیری بر اساس اطلاعات دقیق و مشورت با اهل فن، نشانه عقلانیت است.

مسئولیت‌پذیری یعنی پذیرش عواقب تصمیمات، نه فرار و فرافکنی هنگام بحران.

انضباط مالی و اداری، شیرازه کار است و بدون آن همه چیز از هم می‌پاشد.

مدیر لایق کسی است که بحران را پیش‌بینی و پیشگیری کند، نه فقط مدیریت.

صراحت لهجه و شفافیت با مردم و مافوق، لازمه اعتماد و پیشرفت است.